Ο πολυδύναμος δραματικά ηθοποιός μας
Αλέκος Ουδινότης !
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Mε την επικουρία μιας πλατιάς και εμπνευσμένης δραματικής παιδείας, ξεχωριστές σκηνικές αρετές, αλλά και την ακόρεστη δίψα και αγάπη για τη θεατρική τέχνη, ο Αλέκος Ουδινότης, διήνυσε μία πολυμερή και επιτυχημένη πορεία στα θεατρικά και κινηματογραφικά μας δρώμενα και μας κατέλειπε υψηλού ήθους υποκριτικές ερμηνείες. Πρωταγωνίστησε σε αρι-στουργήματα του κλασικού δραματολογίου με κεντρικό θεατρικό του εφαλτήριο το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ), αλλά και σε αριστουργηματικές κινηματογραφικές ταινίες του ασπρόμαυρου της δεκαετίας του ΄70 και απέσπασε την αγάπη και το θερμό χειροκρότημα μας, εξακτινώνοντας το ηθικό του κύρος, σε όλο το φάσμα της τέχνης. Ανεξίτηλες έτσι έχουν μείνει στη μνήμη μας οι υποκρι-τικές του συμμετοχές στο «Βυσσινόκηπο» του Άντον Τσέχωφ το 1974 στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο «Θείο Βάνια» επίσης του Τσέχωφ το 1993 στον «Επιστάτη» του Χάρολντ Πίντερ το 1992, στην «Μια ευαίσθητη ισορροπία» του Έντου-αρντ Άλμπι το 1991 και σε πολλά άλλα θεατρικά αριστου-ργήματα. Ενώ στη μεγάλη μας οθόνη δεσπόζουν οι υποκριτικές του συμμετοχές στις αριστοτεχνικές μας ταινίες, «Μία αιωνιότητα και μία μέρα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου το 1998, «Το βλέμμα του Οδυσσέα» το 1995 επίσης του Θόδωρου Αγγελόπουλου, στις «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» το 1991 του Παντελή Βούλγαρη, στην ταινία «Ο κύριος με γκρι» το 1977 του Περικλή Χούρσογλου και σε πολλές άλλες ακόμα.
Ο Αλέκος Ουδινότης είδε το φως της ζωής στην Αθήνα το 1935. Μετά τις εγκύκλιες γυμνασιακές του σπουδές, σπούδασε Μαθη-ματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, του μεγάλου δασκάλου Καρόλου Κουν, από την οποία αποφοίτησε το 1960. Πρόβα τζενεράλε στο θεατρικό σανίδι έκανε το 1974 όπως προαναφέ-ραμε με το «Βυσσινόκηπο» και του Τσέχωφ, για να ακολουθή-σουν «Ο πρέπων θάνατος» του Σπύρου Γαλαίου το 1993, «Πάρτι γενεθλίων» του Χάρολντ Πίντερ το 1989, «Το παιχνίδι των ρόλων» του Λουίτζι Πιραντέλλο το 1987, «Η σιωπή της Άλκηστης» της Τίνας Στεφανόπουλου και πλήθος άλλων ακόμα αριστουργημάτων του σύγχρονου και του κλασικού ρεπερτορίου.
Αλλά και στη μεγάλη μας οθόνη ο Αλέκος Ουδινότης με τις εμπνευσμένες υποκριτικά ερμη-νείες του, αποτύπωσε αδρά το πολυδύναμο λυρικό το σήμα. Συμμετείχε Σε πλήθος αρι-στουργημάτων του ασπρόμαυρου τη δεκαετία του ΄70 και μας χάρισε ερμηνείες που ξεχω-ρίζουν για την υψηλή δραματική
τους πνοή και το ευγενές υποκριτικό τους ύφος και ήθος. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τις ταινίες: «Αμφιβολίες» το 1964, αστυνομικό δράμα του Γρηγόρη Γρηγορίου, βασισμένο σε μία ιστορία του Γιάννη Μαρή, που αποτέλεσε και το ντεμπούτο του στη μεγάλη μας οθόνη. Επακολούθησαν οι ταινίες «Διψασμένη για αγάπη» (1965), «Λολίτες της Αθήνας» (1965), «Εμείς οι αμαρτωλοί» (1966), το κοινωνικό δράμα «Κοινωνία ώρα μηδέν» (1966) πλάι στον αξεπέραστο Νίκο Κούρκουλο, «Άδικη κατάρα» (1967), «Ποτέ δεν είναι αργά» (1968), «Ταπεινός και καταφρονεμένος» (1968), «Το παρελ-θόν μιας γυναίκας» (1968), «Για την τιμή και τον έρωτα» (1969), Ένας άντρας με συνείδη-ση» (1969), «Η Κραυγή μιας αθώας» (1969), «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου» (1969), δίπλα στον αγαπημένο μας Νίκο Ξανθόπουλο, «Η σφραγίδα του Θεού» (1969), «Τρικυμία μιας καρδιάς» (1969), «Φτωχογειτονιά αγάπη μου» (1969), «Κατηγορώ τους δυνατούς (1970), «Βαβυλωνία» (1970), και «Ο αήττητος» (1971).
Σε όλο αυτό το μακρύ κινηματογραφικό φάσμα, ο Αλέκος Ουδινότης με την ενάρετη υποκριτική του παρουσία, επένδυσε αισθητικά τα αριστουργή-ματα του ασπρόμαυ-ρου κινηματογράφου μας και τα σφράγισε με τη μοναδική δημιουργική του πνοή. Άνθρωπος ευπρεπής, κοινωνικά προσηνής, με ευγένεια ήθους και άποψη για τα μείζονα προβλήματα της θεατρικής τέχνης και του πολιτισμού ευρύτερα, έκανε διακριτή την παρουσία του, με τις ευπρεπείς και σεμνές παρεμβάσεις του. Αγαπήθηκε και λατρεύτηκε πλατιά από το κινημα-τογραφόφιλο και θεατρόφιλο κοινό μας και χάραξε με την παρουσία του, μία βαθιά και ανεξίτηλη αυλακιά πολιτισμού στα θεατρικά και κινηματογραφικά μας δρώμενα. Πλήρης δόξης και ημερών σε ηλικία 85 ετών, ο Αλέκος Ουδινότης, εκδήμησε από τη ζωή στις 15 Μαρτίου του 2020, σκορπώντας άφατη θλίψη στο φάσμα του πολιτισμού και της τέχνης. Κηδεύτηκε στις 16 Μαρτίου 2020, στη Θέρμη της Θεσσαλονίκης, που τόσο είχε αγαπήσει.
Το παρόν κείμενό μας δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Παρασκήνιο".
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι υποψήφιος Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, στην Α΄Αθηνών
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
www.panosavramopoulos.blogspot.gr