Στην αιωνιότητα ο άχραντος δάσκαλος του πολιτισμού
Δημήτρης Γκιώνης !
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Ήταν τόσο πλατιά η πολιτισμική του παρουσία του Δημήτρη Γκιώνη, που θαρρούσες πως δεν θα΄ φευγε ποτέ από τη ζωή ! Έτσι η είδηση της εκδημίας του την Πέμπτη 7-5-26, ήρθε στην καρδιά μου, σαν ανάλαφρο οξύ αεράκι, που με ενόχλησε, για να το διαδεχθεί η πλησμονή της πελώριας ηθικής προσφοράς του στον πολιτισμό. Αυτός ο άγγελος του πολιτισμικού μας πεδίου, που σαν ένας σοφός - αγαπημένος τροχονόμος της παλιάς κοπής, κανονα-ρχούσε από τις έντιμες δημοσιογραφικές του επάλξεις, την τέχνη και τα γράμματα. Ο αγαπημένος δημοσιογράφος της στήλης το «Περίπτερο, στο ορμητήριό του την Ελευθεροτυπία (1975-2011), που αρκούσε να διαβάσεις δέκα ολιγόστιχά του, στην πολιτισμική κίνηση, για να ξεκουραστεί η ψυχή σου και να αρδεύσεις δυνάμεις να σηκώσεις τους ουρανούς στα χέρια σου ! Ο απαράμιλλος του τηλεοπτικού ρεπορτάζ, της αλησμόνητης πολιτισμικής τηλεοπτικής εκπομπής «Παρασκήνιο» (1976-1983), αλλά και ο εκδότης συνάμα του εμπνευσμένου και πρωτοπόρου περιοδικού στον πολιτισμό «Τετράδιο», με τον μεγάλο μας στιχουργό και ποιητή Φώντα Λάδη(1974-1976), που αποτέλεσε το σπινθήρα της πολιτισμικής μας αναγέννησης της ελληνικής κοινωνίας, στη μεταπολίτευση. Μια μακρά και πολυεδρική δημοσιογραφική παρουσία, με ακέραια πάνω της στη σφραγίδα του πολιτισμού, που περιελάμβανε ακόμα την δημιουργική θητεία του στην «Δημοκρατική Αλλαγή» (1964-1967), στο εξωτερικό στα δίσεκτα χρόνια της χούντας σε Γαλλία-Καναδά (1967-1973), σε ελληνόφωνα έντυπα, αλλά και στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στα στερνά του χρόνια -οπότε και έφυγε από την «Ελευθεροτυπία», με την καταλυτική επέλαση εν είδει σίφουνα, της Μάνιας Τεγοπούλου, όταν κληρονόμησε το σπουδαίο εκδότη πατέρα της Κίτσο Τεγόπουλο- από την έκδοσή της (2012).
Μια ήρεμη, μα ακοίμητη και με ηφαιστειώδη δημιουργικότητα πολιτισμική συνείδηση, που φλόγιζε τα κείμενα και τις καλλιτεχνικές του παρεμβάσεις, με το θερμουργό πάθος του, το ηθικά ευγενές βλέμμα του και την πολυδύναμη πολιτισμική φαρέτρα του. Ο Γκιώνης με το ήθος, τη σεμνότητα και την καλλιτεχνική του αιδημοσύνη, σήκωσε ψηλά, το ξεχασμένο στις εφημερίδες πολιτισμικό ρεπορτάζ και του προσέδωσε υψηλό κύρος. Και ποίησε στην κυριολεξία, μια νέα σχολή δημοσιογραφίας, που με εφαλτήριο τον πολιτισμό και την τέχνη, κοίταγε στα μάτια άφοβα, το βαρύ πυροβολικό στα φύλλα, το πολιτικό ρεπορτάζ. Και χάρη στην πλατιά πολιτισμική συνδρομή του Δημήτρη Γκιώνη, κατόρθωσε αδιαμφισβήτητα η πάντα δροσερή σαν εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», να αντιπαλέψει την ναυαρχίδα του κεντρικού πρακτορείου «Τα Νέα» ! Τα «Νέα» του κραταιού εκδότη τους και ανεπανάληπτου μαικήνα της τέχνης Χρήστου Λαμπράκη, του αξεπέραστου θείου μου Διαμαντή Πεπελάση, του Κώστα Σταματίου, του Λευτέρη Παπαδόπουλου, της Μαρίας Παπαδοπούλου, της Ελένης Βαροπούλου, της Κατερίνας Ζαχαροπούλου και άλλων ιερών τεράτων του πολιτισμού, της τέχνης και της ακαδημαϊκής ζωής, που σήκωναν στους ώμους τους το πολιτισμικό μας πεδίο. Θυμάμαι εδώ με χιούμορ κάποια Σάββατα, που έσπευδα με «κλέφτικο» στη συνείδησή μου τρόπο, να διαβάσω πρώτα τον Γκιώνη στην «Ελευθεροτυ-πία» και μετά να πάω στο βασικό μου menu «Τα Νέα» ! «Τα Νέα» που στην νεανική συνείδησή μου ασκούσαν μια ανεξάντλητη ηθική γοητεία. Ο γίγας Διαμαντής, ο Γιάννης Καψής, ο Κώστας Νίτσος, «ο μικροπολιτικός», ο Ηλίας Μάτσικας, ο Κώστας Ρεσβάνης, ο Γιώργος Λακόπουλος, ο Γιώργος Παπαχρήστος, ο πρόωρα και αδικοχαμένος στο πολιτικό ρεπορτάζ Γιάννης Διακογιάννης – όχι ο αθλητικογράφος «των Νέων», αλλά ο του πολιτικού ρεπορτάζ με τα γυαλιά, που ήταν παράλληλα και συνάδελφός μου Ηλεκτρολόγος Μηχανικός - ο ανερχόμενος τότε και σπουδαίος Παύλος Κάγιος και πολλά άλλα θηρία της δημοσιογραφίας και του πολιτισμού.
Συνάμα υπήρξε και έξοχος συγγραφέας ο Δημήτρης Γκιώνης, που έγραψε με την ενάρετη και δροσερή γραφίδα του σπουδαία αφηγήματα, το ένα καλύτερο από το άλλο, τα οποία έγιναν αναπόδραστα best seller, εκδομένα τα περισσότερα στον Καστανιώτη. Μνημονεύω τα: «Τώρα θα δεις… «(27 εκδόσεις, μεταφρασμένο στα γαλλικά), «Το περίπτερο» (13 εκδόσεις, 1996), «Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχίατρο» (Συνεντεύξεις με τον Βασίλη Βασιλικό, 1996), «Έτσι κι αλλιώς» (1999), «Και μετά τι έγινε;» (2004), «Χωρίς προστάτη» (2007), «Εμένα μου λες;» (2008), «Ένας κι ένας… - 46 + 1 άνθρωποι της τέχνης από κοντά» (2014) – από τις εκδόσεις Άγκυρα. Ο Δημήτρης Γκιώνης ήταν Μέλος της ΕΣΗΕΑ και του Δ.Σ. του Μορφωτικού της Ιδρύματος.
Υπήρξε μια σπουδαία φυσιογνωμία της δημοσιογραφίας, του πολιτισμού και του καλλιτεχνικού μας γίγνεσθαι, ο γεννημένος στη Δημητσάνα το 1939 – παιδί του τραυματικού εμφυλίου και της ζοφερής κατοχής, που σμίλευσαν την ηθική συνείδησή του ! - Δημήτρης Γκιώνης και χάραξε με την άξια και εμπνευσμένη παρουσία του, μια μοναδική αυλακιά πολιτισμού, στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Θα τον θυμόμαστε πάντα με σεβασμό και αγάπη. Αυτόν τον μοναδικό «Περιπτερά» και ασίγαστο τέττιγα του πολιτισμικού μας ρεπορτάζ !
