Οι δικοί μας
Γιώργος και Ανδρέας Παπανδρέου !
Αν αξιολογούσε κανείς αντικειμενικός παρατηρητής το ανθρώπινο ήθος και την κοινωνική ευγένεια των πολιτικών των τελευταίων μας δεκαετιών, αβίαστα θα αποφαίνετο ότι ο τ. πρωθυπουργός μας Γιώργος Α. Παπανδρέου, ανήκει στους πιο ευγενείς και ανθρώπινους πολιτικούς της Ελλάδος. Απλός, ευπροσήγορος και με ένα ατελείωτο γλυκύ χαμόγελο καλοσύνης, δίνει πάντα τον τόνο της άλλης διάστασης της πολιτικής. Του ανθρώπινου χαρακτήρα της και της τεταγμένης της υπηρεσίας στον άνθρωπο. Παράλληλα όμως με το υψηλό κοινωνικό ήθος του, ο Γιώργος Παπανδρέου αποτελεί και έναν από τους πιο βαθιά οραματικούς πολιτικούς μας. Αρετή του, που δεν αποτιμήθηκε δεόντως, στους δύσκολους καιρούς που κλήθηκε να πρωθυπουργεύσει την Ελλάδα, όταν η χώρα δηλαδή βρίσκονταν στο τραγικό κατώφλι της χρεοκοπίας. Με πολιτική ματιά μπροστά στους ορίζοντες της ιστορίας, δρομολόγησε σπουδαίες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, που έδωσαν εκσυγχρονιστική πνοή στην Ελλάδα και την εναρμόνισαν με τον ταχύ ευρωπαϊκό βηματισμό. Μνημονεύω επι τροχάδην τα σπουδαία επιτεύγματά του :
Την διαύγεια (2010) που επέβαλε την δημοσιοποίηση των δημοσίων δαπανών, για να υπάρχει λογοδοσία στους Έλληνες πολίτες, που ξοδεύονται τα λεφτά του.
Τον Καλλικράτη (2010), που ανασυγκρότησε την αυτοδιοίκηση, μειώνοντας τους δήμους από 1.034 σε 325, αναμόρφωσε τις περιφέρειες και συντέλεσε στην λειτουργική και οικονομική αποτελεσματικότητά τους.
Την Ηλεκτρονική διακυβέρνηση (open.gov), με την οποία προώθησε τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες στη δημόσια διοίκηση και συνέτεινε καθοριστικά στην διαφανή λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, όπως επι παραδείγματι, με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.
Την Μεταρρύθμιση ασφαλιστικού συστήματος (Νόμος 3863/2010), με την οποία έλαβε χώρα η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, συμβάλλοντας μακροπρόθεσμα στην βιωσιμότητα τους.
Την Δημιουργία της ανεξάρτητης στατιστικής αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), με την οποία σφυρηλα-τήθηκε η αξιοπιστία των δημοσιονομικών στοιχείων της Ελλάδος, έναντι των ευρωπαϊκών θεσμών και περιορίστηκαν δραστικά, οι δαπάνες της κεντρικής διοίκησης. Ενώ μειώθηκαν σημαντικά άχρηστες επιτροπές και οργανισμοί.
Την Πράσινη Ανάπτυξη, ο πρώτος μάλιστα που μίλησε στην Ελλάδα, για το μείζον πρότα-γμα της πράσινης ανάπτυξης και λοιδορήθηκε τότε απρεπώς, με το κυνικό «πράσινα άλογα» !
Σοβαρές μεταρρυθμίσεις που τόνωσαν τη χώρα στο διαρκές ζητούμενο της θεσμικής θωράκισής της, αλλά και στον συγχρωτισμό της, με τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης και που πάραυτα μέσα στην λαίλαπα της μνημονιακής θύελλας της Ελλάδας, δεν πιστώθηκαν όσο δίκαια θα επεβάλλετο στον οραματιστή πολιτικό Γιώργο Παπανδρέου. Δικαίως λοιπόν μπορεί κανείς να αποτιμήσει θετικό το ισοζύγιο και την προσφορά του ευπρεπή και ανθρώπινου Γιώργου Παπανδρέου στη χώρα, στα πλαίσια μιας ψύχραιμης και νηφάλιας αποτίμησης, της πρωθυπουργικής του παρουσίας.
Αλλά μιλώντας από καρδιάς για τον Γιώργο Παπανδρέου, δεν θα πρέπει να μην αποτυπώ-σω την ιδιαίτερη ηθική σχέση μου και εξ αγχιστείας συγγένειά μου, με την οικογένεια Παπανδρέου. Τύχη αγαθή ο αγαπημένος μου θείος, ξάδελφος του πατέρα μου Νίκου Αβραμόπουλου – Πεπελάση – ηθικός μου μέντορας - μεγάλος Έλληνα του 20-ου αιώνα και παγκοσμίου φήμης οικονομολόγος, αείμνηστος Διαμαντής Πεπελάσης, πέρα από αγαπη-μένο παιδί του αοίδιμου γέρου της Δημοκρατίας Γεωργίου Παπανδρέου, που τον λάτρευε στην κυριολεξία και τον είχε κάνει υποδιοικητή της ΑΤΕ το 1964, αλλά και συγκάτοικος και ακαδημαϊκός συνοδοιπόρος του Ανδρέα, υπήρξε και κουμπάρος του Ανδρέα, στεφανώνοντας τον, με τη Μαργαρίτα Παπανδρέου στην Καλιφόρνια.
Σύνδρομο και διαπλαστικό ωστόσο της αγάπης και της απόλυτης εμπιστοσύνης που είχε ο Γεώργιος Παπανδρέου στον Διαμαντή, είναι το γεγονός, ότι όταν τον κάλεσε ο πατριάρχης της ελληνικής βιομηχανίας στην Ελλάδα Πρόδρομος Μποδοσάκης το 1964, για να τον ενισχύσει για τον προεκλογικό αγώνα της «Ενώσεως Κέντρου», ο Γέρος κάλεσε τον Διαμαντή για να πάνε να συναντήσουν στο Μποδοσάκη. Και καθώς ο Μποδοσάκης τους έβαλε στο αυτοκίνητό του, έβγαζε από μια δερμάτινη τσάντα λεφτά και τους πετούσε λέγοντας μικρασιάτικα «αυτά τζάνεμ = ψυχή μου, είναι για τον αγώνα σας» ! Το περιστατικό αυτό είχε περιγράψει στην Ελευθεροτυπία, ο αείμνηστος ευπατρίδης δημοσιογράφος Βίκτωρ Νέτας !
Τον Ανδρέα γνώρισε ο Διαμαντής το 1955 στον Άγιο Φραγκίσκο της Καλιφόρνιας, όπου τελειώνοντας τις διδακτορικές τους σπουδές στο Berkeley της Καλιφόρνιας, πραγμάτωναν την φρενήρη και απαστράπτουσα ακαδημαϊκή σταδιοδρομίας τους, στα καλύτερα αμερι-κάνικα πανεπιστήμια, αναγορευόμενοι στην χωρία, των διαπρεπέστερων οικονομολόγων του κόσμου. Μνημονεύω με την ευκαιρία την καθηγεσία του θείου μου Διαμαντή Πεπελά-ση στα Πανεπιστήμια : της Καλιφόρνια (Ντέιβις), στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βιρτζί-νια, στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) και του Ανδρέα Παπανδρέου στα Πανεπιστήμια : του Χάρβαρντ (Harvard University), της Μινεσότα (University of Minnesota), του Νορθγουέστερν (Northwestern University), του Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια (UC Berkeley), της Στοκχόλμης (Σουηδία) και του Γιορκ (Unive-rsity of York, Μεγάλη Βρετανία).
Και εξ ΄αυτού του κύρους, ο Καραμανλής με μια ενορατική κίνηση τους μετακάλεσε από την Αμερική στην Ελλάδα, για να ιδρύσουν το 1959 το περίφημο «ΚΕΠΕ» («Κέντρο Προγραμμα-τισμού και Οικονομικών Ερευνών» - αρχικά «ΚΟΕ» - «Κέντρο Οικονομικών Ερευνών», στο οποίο ο Ανδρέας ήταν Επιστημονικός Διευθυντής και ο Διαμαντής Αναπληρωτής Επιστημο-νικός Διευθυντής, και από το οποίο εξεπορεύτηκαν όλες οι σπουδαίες μελέτες για την ανασυγκρότηση και εκσυγχρονισμό της εθνικής οικονομίας, ενώ αποτέλεσε και φυτώριο όλων των διακεκριμένων οικονομολόγων της μεταπολιτευτικής Ελλάδος. Γκαργκάνας, Στουρνάρας, Προβόπουλος και πολλοί άλλοι, υπήρξαν «πνευματικά παιδιά» κατά βάση του Διαμαντή και του Ανδρέα στο ΚΕΠΕ.
Έκτοτε ο Ανδρέας με τον Διαμαντή συμπορεύτηκαν για δεκαετίες στη ζωή τους μαζί, χωρίς βεβαίως αυτή η συμπόρευση να είναι και ανέφελη, που όμως δεν έστερξε να διαρρήξει ποτέ την μύχια και αδελφική σχέση, την οποία είχαν σφυρηλατήσει. Είναι σημαντικό εδώ να μνημονεύσουμε το πολύ ενδιαφέρον και τεκμηριωμένο βιβλίο του έγκριτου δημοσιο-γράφου Γιώργου Λακόπουλου – «Του μιλάνε τα κύματα» στον Καστανιώτη, όπου μέσα από τις αφηγήσεις του Διαμαντή, ο Λακόπουλος, αποτυπώνει με ηθική ενάργεια, το ψυχο-λογικό και ακαδημαϊκό υπόστρωμα του Ανδρέα Παπανδρέου, που επικαθόρισε μετά την μακρά πορεία του στην πολιτική σκηνή της Ελλάδος, αλλάζοντας κυριολεκτικά την ο μοίρα της χώρας !
Και μαζί με τον σεβασμό και την άφατη αγάπη μας, για τους άξιους και εμπνευσμένους Ανδρέα Παπανδρέου και τον θείο μου Διαμαντή Πεπελάση, εκφράζουμε την αγάπη και την βαθιά εκτίμησή μας, για τον τίμιο και οραματικό Γιώργο Α. Παπανδρέου, που με το άχραντο ήθος του, το ευγενές όραμά του για την μεταρρυθμιστική ανασυγκρότηση της Ελλάδος, πρόσφερε πάρα πολλά στην χώρα, στην δύσκολη μνημονιακή περίοδο, καταβάλλοντας για το ήθος του άδικα και μεγάλο κόστος από το προσωπικό πολιτικό του κεφάλαιο. Αλλά έτσι γράφεται συνήθως η ιστορία στην Ελλάδα ! Ο μεγάλος, ακατάβλητος πολιτικός μεταρρυθμι-στής Χαρίλαος Τρικούπης, δεν εξελέγη κάν βουλευτής και αντί για αυτόν είχε εκλεγεί στο Μεσολόγγι κάποιος που είχε σφαιριστήρια, ο Άνθιμος Γουλιμής, για να αναφωνήσει πικρα-μένος ο άξιος πολιτικός της Ελλάδος, «Αν υμών Γουλιμής» !!!
Στην ιστορική ασπρόμαυρη φωτογραφία Το ζεύγος των θείων μου Πεπελάση, με το ζεύγος Παπανδρέου στην Καλιφόρνια !
Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
ή Πεπελάσης
