Η αισθαντική μας θεατρίνα, Μαίρη Αρώνη !

Η αισθαντική μας θεατρίνα, Μαίρη Αρώνη !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μεγάλη κυρία του θεάτρου μας αλλά και κορυφαία πρωταγωνίστρια του κινηματογρά-φου μας η Μαίρη Αρώνη, αποτύπωσε αδρά το στίγμα της στα καλλιτεχνικά μας δρώμενα. Ευτύχησε στη ζωή της να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον πνευματικής και ηθικής ευκρασίας, να λάβει ευάγωγη παιδεια και να σφυρηλατήσει έτσι μία πολύ υψηλού κύρους αισθητική ταυτότητα. Είδε το φως της ζωής στις 29 Δεκεμβρίου του 1914 και πατέρα της υπήρξε ο κορυφαίος καθηγητής της Μεγάλης του Γένους Σχολής, Αλέξανδρος Αρβανιτάκης. Μετά την αποπεράτωση των γυμνασιακών της σπουδών, η Μαίρη Αρώνη φοίτησε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, έχοντας ως καθηγητή το μεγάλο μας θεατράνθωπο Φώτο Πολίτη, όπου και αποπεράτωσε τις σπουδές της με άριστα, ενώ υπήρξε αριστούχος συνάμα, στη φωνητική και στην απαγγελία. Σημειώνοντας ακόμα, πώς η κορυφαία μας ηθοποιός, ήταν πρώτη εξαδέλφη, με τη σπουδαία μας πρωταγωνίστρια Βάσω Μανωλίδου.

Πρόβα τζενεράλε στο θεατρικό σανίδι, η Μαρία Αρώνη θα κάνει το 1935, με το σχήμα της Μαρίκας Κοτοπούλη. Και λίγα χρόνια αργότερα το 1941 σε ηλικία μόλις 27 ετών, αναγορεύεται στις κορυφαίες θεατρίνες της εποχής, με το θεατρικό σχήμα του Κώστα Μουσούρη. Στα 1944 πραγματοποιεί το μεγάλο της όνειρο και γίνεται θιασάρχης, πρωτίστως με τον μεγάλο μας ηθοποιό Δημήτρη Χόρν Και έπειτα με την πρώτη της ξαδέρφη Βάσω Μανωλίδου. Στα 1946 συνεργάζεται με το εθνικό θέατρο, όπου ερμηνεύει πρωταγωνιστικούς ρόλους του εγχώριου και του διεθνούς δραματολογίου. Με χαρακτηριστι-κότερες συμμετοχές στις παραστάσεις: «Άνθρωπος και υπεράνθρωπος» του Μπέρναντ Σώ, «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ, η «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι κ.α. Την

τετραετία 1950 1954, η κορυφαία μας πρωταγωνίστρια, συνεχίζει τη θεατρική της παρουσία στο ελεύθερο θέατρο, αναπτύσσοντας συνεργασία με το μεγάλο Δημήτρη Ροντήρη στο σχήμα του «Ελληνική Σκηνή» καθώς και με την κορυφαία Βάσω Μανωλίδου. Το 1954 η Μαίρη Αρώνη επανακάμπτει στο Εθνικό όπου και θα παραμείνει ως το 1958. Σε αυτή τη χρονική φάση της σταδιοδρομία της, εισέρχεται και στα βαθιά νερά του αρχαίου θεάτρου. Στο Εθνικό Θέατρο θα ερμηνεύσει τις μεγάλες κωμωδίες του Αριστοφάνη «Εκκλησιάζουσες» και «Λυσιστρά-τη», όπου και δίνει υψηλά δείγματα του μοναδικού δραματικού της ταλάντου. Το 1958 επιστρέφει και πάλι στο ελεύθερο θέατρο, για μία ακόμα γόνιμη θεατρική πενταετία. Το επόμενο διάστημα της θεατρικής ζωής έως και το 1982, όπου και θα εγκαταλείψει οριστικά το το παλκοσένικο, πρωταγωνιστεί σε μεγάλους ρόλους στο Εθνικό μας θέατρο, όπου και τους σφραγίζει με τις εξοχές θεατρικές τις αρετές. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις σπουδαιες της ερμηνείες στο διεθνές δραματολόγιο: Βαρβάρα Σταυρόγκιν στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι, ως Βασίλισσα Ελισάβετ, στη μεγαλουργία του Σίλερ «Μαρία Στούαρτ», ως Σεραφίνα ντέλλε Ρόζε στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, αλλά και ως Ειρήνη Νικολάγεβνα Αρκάντινα, στον επικό «Γλάρο» του Άντον Τσέχωφ. Μία σπουδαία δραματουργική συγκομιδή, που τεκμηριώνει αδιάσειστα, το υψηλό θεατρικό κύρος της μεγάλης μας θεατρίνας Μαίρης Αρώνη. Παράλληλα με την πολυεπίπεδη συμμετοχή της στις θεατρικές σκηνές των Αθηνών, η Μαίρη Αρώνη πραγματοποίησε περιοδείες και στο εξωτερικό, ήτοι : Στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι το 1957, στη Μέση Ανατολή το 1958, στο Λονδίνο το 1967, στην Πολωνία και την Ουγγαρία το 1969 και στη χώρα του ανατέλλο-ντος ηλίου το 1972. Ενώ από το 1968 η κορυφαία μας ηθοποιός, χρημάτισε καθηγήτρια της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

Μείζονος σημασίας όμως υπήρξε η υποκριτική παρουσία της Μαίρης Αρώνη και στη μεγάλη μας οθόνη. Όπου με το σπουδαίο της λυρικό της τάλαντο, μας χάρισε μοναδικές ερμηνείες, παίζοντας με απαράμιλλο τρόπο την μητέρα, η την πεθερά συνήθως, των κορυφαίων μας ηθοποιών της εποχής. Αναφέρουμε ενδεικτικά τις ταινίες: «Το σταυροδρόμι του πεπρωμένου» (1954), «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει» το 1963 σε σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου, «Μία τρελή τρελή οικογένεια» το 1965 σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημοπούλου, «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» το 1966 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Νικολαΐδη, «Φουσκοθαλασσιές» το 1966 σε σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου κ.α. Στην προσωπική της ζωή η Μαίρη Αρώνη είχε πραγματοποιήσει δύο γάμους, με το Θεόδωρο Αρώνη την περίοδο 1934 - 1956 και με τον Κώστα Μιχαηλίδη. Μετά από μία μακρά και μεστή περίοδο καλλιτεχνικής ευπραξίας, η κορυφαία μας θεατρίνα εκδήμησε από τη ζωή, στις 16 Ιουλίου του 1992, στο εξοχικό της σπίτι στο Πόρτο Ράφτη. Σημειώνοντας επίσης, ότι υπήρξε κάτοικος του Παλαιού Φαλήρου. Το αλγεινό άγγελμα του θανάτου της σκόρπισε άφατη θλίψη, αφενός στον καλλιτεχνικό κόσμο, αφετέρου στους πολυπληθείς φίλος της του θεάτρου και του κινηματογράφου. Και με αυτά τα αισθήματα σεβασμού και αγάπης, για το υψηλό καλλιτεχνικό της κύρος και την πολυεδρική καλλιτεχνική της προσφορά, θα την θυμόμαστε για πάντα !

Θίασος Εθνικού θεάτρου

«Το σκυλί του περιβολάρη» του Λόπε δε Βέγα

«Ντόνα Ντιάνα» του Αγκουστίν Μορέτο ι Καβάνια

«Οι δαιμονισμένοι» του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι

«Η κωμωδία των παρεξηγήσεων» του Σαίξπηρ

«Το επάγγελμα της κυρίας Γουώρεν» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

«Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας» του Γρηγόριου Ξενόπουλου

«Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

«Ένας ιδανικός σύζυγος» του Όσκαρ Ουάιλντ

«Ο βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ

«Νεφέλαι» του Αριστοφάνη

«Μαρία Στούαρτ» του Σίλλερ