Γιώργος Μούτσιος
Αυτός ο αξέχαστος, «κυνικός» αριστοκράτης, του κινηματογράφου μας !
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Εξοπλισμένος με μια πολυεδρική λυρική παιδεία, που περιελάμβανε σπουδές φωνητικής και δραματικής τέχνης, με αντίστοιχα μεταπτυχιακά – σπάνια για την εποχή του – ο έξοχος Γιώργος Μούτσιος, κινήθηκε με υποδειγματική άνεση τόσο στο θέατρο, το λυρικό μελόδραμα, όσο και στον κινηματογράφο και μας χάρισε μοναδικές ερμηνείες. Η μεγαλοαστική εμφάνισή του, η βαθιά καλλιεργημένη φωνή του και ο υψηλός δραματικός του τόνος, του επέτρεπαν να ερμηνεύει τους ρόλους του κακού, του αδίστακτου, του κυνικού, του εκβιαστή και να προσδίδει απίστευτο δραματικό χαρακτήρα στις ερμηνείες του. Αντίστοιχης εξαιρετικής επιτυχίας ήταν η παρουσία του Γιώργου Μούτσιου και στο λυρικό μας μελόδραμα – ιδιαίτερα σε οπερέτες – όπου άφησε εποχή, με το σπάνιο λυρικό του τάλαντο. Αναφέρουμε ενδεικτικά την αξεπέραστη ερμηνεία του στον «Βαφτιστικό» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Για να ξεδιπλώσει ακόμα το πολυμερές καλλιτεχνικό του ταλέντο και σε άλλα πεδία, όπως η σκηνοθεσία, το τραγούδι, συστήνοντας ακόμα και δικό του θίασο.
Ο Γιώργος Μούτσιος είδε το φως της ζωής στην Καλαμάτα στις 31 Ιανουαρίου του 1932 και μετά τις εγκύκλιες γυμνασιακές του σπουδές, παρακολούθησε μαθήματα μουσικής και τραγουδιού στο Ελληνικό Ωδείο με την Άννα Σαραντίδου, αλλά και θεάτρου στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Και με την αποπεράτωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, κατέφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές Φωνητικής στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης (με την Ελίζαμπεθ Ραντό) και εν συνεχεία για θέατρο και σκηνοθεσία στο Reinhardt Seminar. Πρόβα τζενεράλε στο παλκοσένικο θα κάνει σε ηλικία μόλις 19 ετών με το Εθνικό Θέατρο, στην παράσταση αρχαίου δράματος του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος». Θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία και εξ αυτού του λόγου θα
παραμείνει στο χορό της παράστασης για τρείς σεζόν το 1951, 1952 και 1955, όπου το έργο ανεβάστηκε στους Δελφούς, την Επίδαυρο, αλλά και σε περιοδεία στο εξωτερικό. Με το Εθνικό Θέατρο ακόμα θα συμμετέχει στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι. Ακολούθως σε αυτό το φεστιβάλ θα συμμετέχει στην παράσταση «Όρνιθες» με το Θέατρο Τέχνης, ενώ συμμετέχει και στο Φεστιβάλ Σαίξπηρ στο Λονδίνο. Με το Εθνικό Θέατρο συμμετείχε σε 8 παραστάσεις. Τελευταία του παράσταση «Η απαγωγή της Σμαράγδως», το 1955. Αλλά μια παράσταση ωστόσο επέπρωτο να είναι καθοριστική για το μέλλον του λυρικού μας ηθοποιού, αφού με την επιτυχία της, τον εξακόντισε στα ύψη και τον καθιέρωσε στα θεατρικά μας δρώμενα. Είναι οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη το 1960 με το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του μεγάλου μας θεατρανθρώ-που Καρόλου Κούν, όπου ο Γιώργος Μούτσιος τραγούδησε σε μουσική Μάνου Χατζηδάκη, για την παράσταση. Παράλληλα θα συνεργαστεί τραγουδώντας με τον Μάνο Χατζηδάκη και στον δίσκο του έξοχου Μάνου «Κύκλος του CNS». Στο θεατρικό σανίδι συνάμα, θα συνεργαστεί τόσο ως ηθοποιός, όσο και ως θιασάρχης, με μια πλειάδα μεγάλων μας ηθοποιών. Αναφέρουμε ενδεικτικά τις Έλλη Λαμπέτη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Ρουσσέα, Σμαρούλα Γιούλη, αλλά στερνά και με την Άννα Βίση.
Στο κινηματογραφικό πεδίο τώρα ο Καλαματιανός ηθοποιός, άφησε και εκεί σημαντικά αποτυπώματα, με υψηλού δραματικού ήθους συμμετοχές. Με τον ρόλο όπως προανα-φέραμε, του κυνικού αριστοκράτη, εκβιαστή του υποκόσμου, η ξιπασμένου μεγαλοαστού, να δεσπόζει. Αξέχαστη εδώ θα μας μείνει η ερμηνεία του, ως ραδιούργος μεγαλοαστός στην δραματική ταινία του Νίκου Φώσκολου «Με φόβο και πάθος», όπου σκηνοθετεί την εξολόθρευση όλης της επιχειρηματικής «οικογένειάς του Ρίχτερ», για να σφετεριστεί την περιουσία της ! Την παρθενική του εμφάνιση θα κάνει το 1951 με την ταινία «Ριρίκα» και σκηνοθεσία του Φρίξου Ηλιάδη. Θα ακολουθήσει μια μακρά αλυσίδα κινηματογραφικών του συμμετοχών, σε 50 περίπου ταινίες, της χρυσής εποχής του ασπρόμαυρου κινηματο-γράφου μας, οι οποίες έφεραν σε επαφή την υποκριτική του ικανότητα με τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα και τον καθιέρωσαν στην συνείδηση των ελλήνων σινεφίλ. Αναφέρουμε ενδεικτικά τις : "Η αγνή του λιμανιού" (1952), "Θα σε κάνω Βασίλισσα" (1964), "Θανασάκης ο πολιτευόμενος" (1964), "Αχ και να ΄μουν άντρας" (1966), "Ο κράχτης" (1966), "Τρούμπα 67" (1967), "Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί" (1967), "Μήδεια" (1968), "Ο αετός των σκλαβωμένων" (1970), "Ο δρόμος των Ηρώων" (1971), "Εσχάτη προδοσία" (1971), "Ο Αντιφασίστας" κ.ά. Τελευταία συμμετοχή στην μεγάλη οθόνη για τον Γιώργο Μούτσιο, θα είναι στην ταινία του Δ. Κολλάτου «Αλέξανδρος και Αισέ» το 2002. Ακόμα είχε συμμετάσχει στην αμερικάνικη παραγωγή «Ο Λέων της Σπάρτης», που συνιστούσε την απόδοση στα ελληνικά της ταινίας «The 300 Spartans», η οποία είχε γυριστεί στην Ελλάδα το 1962 και σε σκηνοθεσία Ρούντολφ Ματέ.
Στην προσωπική του ζωή ο Γιώργος Μούτσιος, υπήρξε ένας ευγενής και ευπρεπής άνθρωπος και συνεδέετο με ανυπόκριτη φιλία, με τον μεγάλο μας μουσουργό Μάνο Χατζηδάκη. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Δέσποινα Νικολαΐδου, με την οποία και είχαν συγκροτήσει τον θίασό του. Για την πολυεπίπεδη παρουσία του στο φάσμα της τέχνης, ο Γιώργος Μούτσιος το 2010 είχε τιμηθεί από τον Δήμο Παπάγου. Στις 17 Ιουλίου του 2012 έκλεισε για πάντα τα μάτια. Η κηδεία του έγινε σε μια σεμνή τελετή, στο νεκροταφείο Ζωγράφου, είχε που είχε ταφεί και ο μισητός του «εχθρός» στην ανεπανάλη-πτη ταινία του ασπρόμαυρου «Με φόβο και πάθος», Νίκος Κούρκουλος. Πόσο ωραίος ήταν αυτός ο «κυνικός αριστοκράτης», που τέντωνε τα ηθικά ανακλαστικά μας, με τον «αριβισμό» του, αλλά και πόσο μας ανέτεινε με την εξαίσια και βαθιά καλλιεργημένη φωνή του !
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
www.panosavramopoulos.blogspot.gr