Απο την δημοσιονομική κατάρρευση στην ανασυγκρότηση.
Ρεαλιστικές προτάσεις εξόδου απο την κρίση-ύφεση. (Μέρος 1-ο)
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Η
βαθυτάτη οικονομική κρίση την οποία διάγουμε, έκγονες της οποίας είναι
σήμερα πολλές κοινωνικές παθογένειες, πέραν του δυσμενούς παγκόσμιου
οικονομικού κλίματος, το οποίο με αφετηρία την μεγάλη κρίση του 2008
γύρω απο τη διαβόητη φούσκα των στεγαστικών δανείων στην Αμερική, την
κατάρρευση του αμερικάνικου τραπεζικού κολοσσού «Lehman Brothers» και
άλλων εγγενών αντίστοιχων φαινομένων, επέφερε συντριπτικά κατάγματα στην
ήδη παραπαίουσα εθνική μας οικονομία, αίρει τις ρίζες της στις
προηγούμενης δεκαετίες, όπου η μεταπολιτευτική μας τάξη, απρόθυμη και
συμβιβασμένη στα εξουσιαστικά της προνόμια και στις ιδιοτελείς πολιτικές
της δομές, αντί να καταστρώσει ένα συγκροτημένο μακρόπνοο σχέδιο
μεταρρυθμίσεων, που θα εκσυγχρόνιζε την εθνική μας οικονομία και θα την
καθιστούσε ανταγωνιστική στο σκληρά απαιτητικό παγκοσμιοποιημένο
περιβάλλον, εγκατέλειψε τον τόπο και τον άφησε στην μοίρα του. Για να
φτάσουμε στην προηγούμενη τραγική διετία όπου υπο την πίεση των
δανειστών μας, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Διεθνούς Νομισματικού
Ταμείου και Ευρωπαϊκής Επιτροπής, χωρίς μέθοδο, σχέδιο και στρατηγική,
προβήκαμε σε σπασμωδικές, αλυσιτελείς και αναπότρεπτα αναποτε-λεσματικές
πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής, που όχι μόνον, δεν μείωσαν το
υφιστάμενο δημόσιο χρέος έναντι του ΑΕΠ, αλλά τουναντίον το διεύρυναν,
επιτείνοντας την ύφεση, θεριεύοντας την ανεργία και δημιουργώντας εν
τέλει ένα θανατηφόρο φαύλο κύκλο, αδυναμίας εξόδου απο την κρίση, με την
επαπαπειλούμενη άτακτη χρεοκοπία. Και δυστυχώς μέσα στην εκρηκτική
κατάσταση που δημιούργηθηκε ως θλιβερός απότοκος των χρόνιων αναπηριών
της εθνικής μας οικονομίας, της πλήρους απουσίας διαρθρωτικών αλλαγών,
που θα βοηθούσαν την εθνική οικονομία να αναπνεύσει και να επαναποκτήσει
τον αναπτυξιακό της προσανατολισμό, αλλά και του παγκόσμιου υφεσιακού
κλίματος, σε επίπεδο άσκησης πολιτικών ανάταξης της οικονομίας και της
χώρας, ο τόπος κινήθηκε πάλι σε δυο εκ διαμέτρου αντίθετους και
παταγωδώς αναποτελεσματικούς πόλους. Απο την μία η εξαγγελία υπερφίαλων
δημοσιονομικών μέτρων, που καμία σχέση δεν είχαν με την ελληνική
πραγματι-κότητα και τις ξεχωριστές κοινωνικές μας συνθήκες και απο την
άλλη, η πλήρης υποταγή στη μοίρα και τον δήθεν μη αναστρέψιμο χαρακτήρα
των πραγμάτων, με την εξαγγελία αδύναμων και υποτονικών προγραμμάτων,
που τελικά σε τι άλλο θα μπορούσαν να οδηγή-σουν, πέρα απο την ακινησία
και την οικονομική μας παράλυση, παρά στην οδυνηρή χρεοκοπία και στην
τραγική περιθωριοποίηση για δεκαετίες της χώρας, οδηγώντας την στο
άγνωστο χωρίς προοπτική και ελπίδα.*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
www.panosavramopoulos.blogspot.gr