Ηθική ανάταση από το 6-ο Ψηφιακό Αρχονταρίκι της Αγίας και Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου !

 Ηθική ανάταση από το 6-ο Ψηφιακό Αρχονταρίκι 

της Αγίας και Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου !

Με την ευλογία της Παναγίας έλαβε χώρα εχθές Σάββατο 8-8-20, το 6-ο ψηφιακό Αρχονταρίκι της Αγίας και Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου, όπου και μας μίλησε αναλύοντας ποικίλα, ηθικά, θεολογικά και φιλοσοφικά ζητήματα, ο σεπτός καθηγούμενος της Μονής, Αρχιμανδρίτης, Γέροντας κ.κ. Εφραίμ. Αντίπερα στους δύσκολους και αναθεωρητικούς καιρούς μας, την πνευματική κατάπτωση, την ηθική μόνωση των ανθρώπων, αλλά και στα προβλήματα επικοινωνίας, που δημιουργεί ο COVID 19, ο εμπνευσμένος καθηγούμενος της Μονής, εκμεταλλεύτηκε παραγωγικά τις δυνατότητες της τεχνολογίας, για να πραγματώσει ένα ακόμα ψηφιακό αρχονταρίκι και να μας παράσχει έτσι την δυνατότητα, να «επισκεφθούμε» την ευλογημένη αθωνική πολιτεία – Περιβόλι της Παναγίας και να ακούσουμε τις ατίμητες πνευματικές νουθεσίες του. Πολύ ορθά έχουν επισημάνει οι διανοητές, η τεχνολογία όταν χρησιμοποιείται για ηθικούς σκοπούς είναι ευλογία, ενώ αντίθετα είναι κατάρα ! Και με βάση αυτό το αξίωμα, ο σεπτός και εμπνευσμένος καθηγούμενος της Αγίας και Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου κ.κ. Εφραίμ, εκμηδενίζοντας τις φυσικές αποστάσεις, αλλά και τις όποιες άλλες συγκαιρινές δυσχέρειες, με την ψηφιακή τεχνολογία, μας έδωσε την δυνατότητα να βρεθούμε κοντά του, στην ευλογημένη γωνιά του Άθω και να αρδεύσουμε τις πνευματικές του νουθεσίες, αλλά και την ατίμητη ευλογία του. Ήταν μια μετοχή χαράς αυτό το μοναδικό Αρχονταρίκι και ο σοφός Γέροντάς μας, μας μίλησε με τόσην αγάπη Θεού και φώτισε με την πνευματική του καθοδήγηση τον δρόμο μας, στους δύσκολους καιρούς μας. Μας μίλησε για την αξία της προσευχής, αλλά και την ευλογία της συγχώρησης, που ξεκουράζει τις καρδιές μας και μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Συνάμα μας μίλησε για την εγκράτεια και τη σύνεση στη ζωή, που μας οδηγεί στην αληθινή ηθική ευτυχία του ανθρώπου και όχι στις εφήμερες καταναλωτικές απολαύσεις. Ακόμα ο σοφός Γέροντας μας, μας μίλησε για την σπουδαία σύζευξη της ορθοδοξίας με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό,  που διαμόρφωσε την ταυτότητα του ελληνικού λαού, αναφερόμενος και σε σπουδαίες φυσιογνωμίες του αρχαιοελληνικού κόσμου, που είχαν «ορθόδοξες» συγκλίσεις, όπως ο Ηράκλειτος, κάτι που τεκμηριώνεται και από εγνωσμένης αξίας σύγχρονους καθηγητές, της παγκόσμιας φιλοσοφίας.

Αλλά με τις σπουδαίες δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας, αισθανθήκαμε την άφατη ηθική χαρά, να συνευρισκόμαστε ψηφιακά στο Αρχονταρίκι, με αρκετούς νέους ανθρώπους από πολλές γωνιές της αγαπημένης μας Ελλάδας και του κόσμου. Από την Χίο, την Νάξο, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο, την Κύπρο, βεβαίως την Αθήνα και άλλα μέρη της υφηλίου, με κοινή αναφορά, την θεία δίψα, να παρακολουθήσουμε την πνευματική καθοδήγηση του σεπτού Γέροντός μας κ.κ. Εφραίμ, που από το ευλογημένο και τιμημένο στην αχανή λεωφόρο του χρόνου Βατοπαίδι – στο οποίο βλάστησαν πνευματικά, ο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Πατροκοσμάς ο Αιτωλός, ο Όσιος Πορφύριος κ.α. κορυφαίοι της Ορθοδοξίας και φέρει την δωρεά των λαμπρών αυτοκρατόρων του Βυζαντίου Μεγάλου Κωνσταντίνου και Θεοδοσίου – μας δρόσισε ηθικά με τα ιδεοφόρα ορθόδοξα διδάγματά του και μας ανέτεινε πνευματικά, σε μιαν δύσκολη καμπή της ζωής μας, όπου ο κορονοϊός τρομοκρατεί τις καρδιές των ανθρώπων.

Κατάφορτοι από την ευλογία της Παναγίας και την αγιότητα του Άθω, ευχαριστήσαμε τον σεπτό Γέροντά μας, για την ατίμητη πατρική αγάπη του, τις σπουδαίες πνευματικές νουθεσίες του, τις ευχές και την ευλογία του και εκφράσαμε την ευγενή προσδοκία, να δοθεί η δυνατότητα να ξαναέλθουμε κοντά του, έστω και μέσα από τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας. Τέλος μαζί με τις ολόθερμες ευχαριστίες μας, προς τον Γέροντά μας κ.κ. Εφραίμ, που με τόση εγκαρτέρηση και αγάπη, κάθισε καταπονημένος, να μας ακούσει και να μας ευχηθεί όλους, ευχαριστούμε και τον Γενικό Διευθυντή της «Πεμπτουσίας» κ-ο Νίκο Γκουράρο, Δ/ρα Μηχανικό Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, για την άρτια επιμέλεια της ψηφιακής οργάνωσης του 6-ου Αρχονταρικίου, της Αγίας και Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου.

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Συγγραφέας

www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Αθήνα, 11-8-2020

Ο εμπνευσμένος μας ηθοποιός, Γιάννης Αργύρης !

Ο εμπνευσμένος μας ηθοποιός, Γιάννης Αργύρης !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πολυεδρικό ταλέντο με μακρά και πολύπλαγκτη δραματική παρουσία, στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τη τηλεόραση ο Γιάννης Αργύρης, σμίλευσε με τα εμπνευσμένα βήματά του, την καλλιτεχνική μας σκηνή και μας χάρισε μοναδικές ερμηνείες. Να θυμίσουμε εδώ την σπουδαία ερμηνεία του στο κοινωνικό μας δράμα «Ορατότης μηδέν» (1970) του Νίκου Φώσκολου, όπου υποδύετο τον αεροδίκη, πλάι στην εκπληκτική ερμηνεία του Νίκου Κούρκουλου – που λέει και την ιστορική ατάκα «Όχι άλλο κάρβουνο» - την επική ερμηνεία του στο ιστορικό μας δράμα «Αστραπόγιαννος» (1970) του Νίκου Τζήμα, όπου με άφατη ενάργεια παίζει τον αρχηγό των κοτζαμπάσηδων «Κωνσταντή Βελούση», που δεν διστάζει να σκοτώσει και την ίδια του την κόρη – πανέμορφη Νίκη Τριανταφυλλίδη – για να μην παντρευτεί ο μισητός του ληστής «Αστραπόγιαννος», που προσπαθεί να απονείμει δικαιοσύνη στους τραγικούς κολλήγους – και εδώ ο επικός Νίκος Κούρκουλος ως Αστραπόγιαννος- την έξοχη δραματική του ερμηνεία στο ωραίο κοινωνικό μας δράμα «Κατάχρηση εξουσίας» (1971) του Σταύρου Τσιώλη, όπου υποδύετο τον αρχηγό ενός μεγάλου κυκλώματος διακίνησης ηρωίνης στην Αθήνα, το οποίο τελικά ξεσκεπάζει ο χειμαρρώδης αστυνομικός «Σιώντης» - και πάλι ο μοναδικός Νίκος Κούρκουλος και πολλές ακόμα άλλες ! Σε όλο αυτό το ευρύ δραματικό φάσμα, ο Γιάννης Αργύρης, μας φανέρωσε σπάνιες δραματικές αρετές. Κι για τούτο τους «δεύτερους» ρόλους που του ανέθεταν οι σκηνοθέτες, μπορούσε να τους δίνει μεγάλη δραματική υπόσταση και να τους αναγάγει σε πρώτους !

Ο Γιάννης Αργύρης είδε το φως της ζωής το 1918 στο Σχηματάρι Βοιωτίας και από νεαρή ηλικία εκδήλωσε μεγάλη αγάπη για το θέατρο και την τέχνη. Μετά τις εγκύκλιες γυμνασιακές του σπουδές, γράφτηκε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού μας Θεάτρου και παρακολούθησε υποκριτική. Την πρωτόλεια εμφάνισή του στο παλκοσένικο θα κάνει το 1937 σε ηλικία μόλις 19 ετών, στη παράσταση «Οθέλλος» του Σαίξπηρ, με το θεατρικό σχήμα Καρούσου. Και θα επακολουθήσει ένας καταιγισμός παραστάσεων. Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές χαρακτηριστικές από αυτές τις παραστάσεις : 1946/1947 «Το παιχνίδι της τρέλλας και της φρονιμάδας» του Γ. θεοτοκά, 1949/1950 «Λίλιομ» του Φέρεντς Μόλναρ, 1949/1950 «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» του Σαίξπηρ, 1951/1952 «Ουδέν αξιοση-μείωτον» της Ελένης Σταθοπούλου, 1952/1953 «Ο αρχισιδηρουργός» του Ζώρζ Ονέ, 1952/1953 «Ο ποπολάρος» του Γρηγορίου Ξενόπουλου, 1958/1959 «Αρραβωνιάσματα» του Δημήτρη Μπόγρη, 1961/1962 «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Λ. Πιραντέλο, 1964/1965 «Να ντύσουμε τους γυμνούς» του Λουίτζι Πιραντέλο, 1970/1971 «Το φιντανάκι» του Παντελή Χόρν, κ.α.

 
Στην μεγάλη οθόνη πρόβα τζενεράλε θα κάνει το 1951 με την ταινία «Νεκρή Πολιτεία» του ταλαντούχου Φρίξου Ηλιάδη και θα συνεχίσει με 50 περίπου συνολικά ταινίες, μερικές εκ των οποίων συγκαταλέγονται στα διαμάντια του ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Αναφέρουμε ενδεικτικά τις : 1956 «Ο δράκος», «Γραφείο συνοικεσίων», 1960 «Είμαι αθώος», 1961 «Αντιγόνη», «Καραγκούνα», «Ματωμένα στέφανα», «Το σπίτι της ηδονής», 1967 «Θάνος και Δέσποινα», «Ματωμένη γη», «Το χρήμα ήταν βρώμικο», «Κοντσέρτο για πολυβόλα», 1969 «Η αρχόντισσα του λιμανιού», «Η νεράιδα και το παλικάρι», «Το κορίτσι του 17», 1970 «Εν ονόματι του νόμου», «Ο Αστραπόγιαννος», «Ορατότης μηδέν», «Η ανταρσία των δέκα», 1971 «Πρόκληση», «Κατάχρηση εξουσίας», «Δάκρυα για έναν αλήτη» 1973 «Αστερισμός της Παρθένου», 1974 «Παύλος Μελάς», 1989 «Η μάνα της φόνισσας» κ.α. Αλλά αντίστοιχα σπουδαία και με υψηλό λυρικό ήθος, ήταν η παρουσία του Γιάννη Αργύρη και στην μικρή μας οθόνη, όπου μέσα από αριστουργήματα της ελληνικής τηλεόρασης, μας ξεδίπλωσε τις ακένωτες δραματικές του αρετές. Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά από τα σπουδαία σήριαλ, που συμμετείχε ο μεγάλος μας ηθοποιός. Ήτοι : 1972 «Η γειτονιά μας» ΥΕΝΕΔ, 1975 «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» ΕΙΡΤ, 1977 «Οι πάνθεοι» ΕΡΤ, 1980 «Λωξάντρα» ΕΡΤ, 1981 «Οι πρωταγωνιστές» ΥΕΝΕΔ,  «Η κραυγή των λύκων» ΥΕΝΕΔ, 1983 «Το δίχτυ»ΕΤ2, 1991 «Παράξενο σπίτι» ΕΤ1 , «Η αγάπη δε γνώρισε σύνορα» MEGA κ.α.  Στις 22 Ιουλίου 1993 εκδήμησε από τη ζωή και το αλγεινό άγγελμα του θανάτου του σκόρπισε καθολική θλίψη σε όλο τον καλλιτεχνικό μας κόσμο. Για την ενάρετη φυσιογνωμία του, θα τον θυμόμαστε με αγάπη για πάντα !

Φιλμογραφία

1951 Η λύκαινα

1952 Νεκρή πολιτεία

1953 Μεγάλοι δρόμοι, Μπροστά στον Θεό

1955 Dva zina grozdja, Τζο ο τρομερός, Το οργανάκι του Αττίκ

1956 Ο δράκος, Γραφείο συνοικεσίων

1957 Το παιδί του δρόμου

1958 Έρωτας στους αμμολόφους

1959 Σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός, Για την αγάπη της βοσκοπουλας

1960 Είμαι αθώος

1961 Αντιγόνη, Καραγκούνα, Ματωμένα στέφανα, Το σπίτι της ηδονής

1962 Δέσπω, Κατηγορούμενος ο έρως

1963 Το τυχερό πανταλόνι, Λίγο πριν ξημερώσει, Για την αγάπη του παιδιού μου, 

Ο Ιππόλυτος και το βιολί του

1964 Σε ποιον να πω τον πόνο μου, Η δική σου μοίρα με σέρνει, Αυτοί που χαλάσαν τον Θεό, Η μοδιστρούλα, Μας ενώνει ο πόνος, Δρόμος χωρίς σύνορα

1965 Η μοίρα του αθώου, Φτωχολογιά, Με πότισες φαρμάκι

1966 Λουίζα, Αμαρτωλές της νύχτας, Το συρτάκι της αμαρτίας, Το σπίτι των ανέμων

1967 Θάνος και Δέσποινα, Το κάθαρμα ήταν βρόμικο, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, 

Οι βοσκοί Ματωμένη γη, Το χρήμα ήταν βρώμικο, Κοντσέρτο για πολυβόλα

1968 Αγάπη και αίμα, Τίμιος δρόμος, Η ζωή ενός ανθρώπου

1969 Στον δάσκαλό μας... με αγάπη, Η αρχόντισσα του λιμανιού, Η νεράιδα και το παλικάρι, Το κορίτσι του 17

1970 Εν ονόματι του νόμου, Ο Αστραπόγιαννος, Η ζωή μου στα χέρια σου, Ορατότης μηδέν, Η ανταρσία των δέκα

1971 Πρόκληση, Κατάχρηση εξουσίας, Δάκρυα για έναν αλήτη

1973 Το κορίτσι με το άλογο, Αστερισμός της Παρθένου

1974 Παύλος Μελάς

1980 Ο γυρολόγος

1989 Η μάνα της φόνισσας

Θέατρο

1941/1942 Απόψε θα γελάσουμε

1946/1947 Το παιχνίδι της τρέλλας και της φρονιμάδας

1948/1949 Κάρμεν η χιτάνα

1949/1950 Αντώνιος και Κλεοπάτρα

1951/1952 Ουδέν αξιοσημείωτον

1952/1953 Ο ποπολάρος

1952/1953 Ο αρχισιδηρουργός

1954/1955 Το σπίτι των τεσσάρων κοριτσιών

1955/1956 Ο Χριστός ξανασταυρώνεται

1956/1957 Οθέλλος

 1958/1959 Αρραβωνιάσματα

1961/1962 Απόψε αυτοσχεδιάζουμε

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων

www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Η εμπνευσμένη μας θεατράνθρωπος, Έλλη Φωτίου !

Η εμπνευσμένη μας θεατράνθρωπος, Έλλη Φωτίου !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Προικοδοτημένη με αρχαιοελληνική ομορφιά, άφατη γλυκύτητα, αλλά και ένα πολύπλευρο δραματικό υπόβαθρο, πορεύτηκε στα μονοπάτια της τέχνης η Έλλη Φωτίου και μας κατέλειπε έξοχες λυρικές ερμηνείες, που συνιστούν κεφάλαιο στην δραματική μας τέχνη. Η υποκριτική της παρουσία, είχε μια μοναδική ηθική ένταση μέσα στην απλότητά της και συνέγειρε ψυχικά τον θεατή. Για τούτο και αγαπήθηκε και αποθεώθηκε σαν μοναδικό αστέρι, η μεγάλη μας πρωταγωνίστρια και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγάπη του θεατρόφιλου κοινού, για πέντε και πλέον δεκαετίες ! Ανεξίτηλη θα μείνει για πάντα στην μνήμη μας, η πρωταγωνιστική της παρουσία, στο πολεμικό δράμα «Προδοσία» (1964) του Κώστα Μανουσάκη, όπου υποδύεται με ανεκλάλητη παραστατική ενάργεια, την ανεψιά «Λίζα» του καθηγητή της αρχαιολογίας «Βίκτορα Καστριώτη» - ο απαράμιλλος Μάνος Κατράκης-  την οποία ερωτεύεται ο γερμανός υπολοχαγός της Γκεστάπο «Κάρ Φον Στάιν»  - τον υποδύεται έξοχα ο Πέτρος Φυσσούν- ο οποίος έχει επιτάξει το σπίτι του καθηγητή, 
χωρίς να υποπτεύεται ότι η Λίζα είναι εβραία !  Θα την παραδώσει τελικά στην Γκεστάπο και ο ίδιος ζητάει μετάθεση για το ανατολικό μέτωπο. Με την κατάρρευση του μετώπου επιστρέφει στο Βερολίνο και ρωτώντας για την τύχη των εβραίων αιχμαλώτων, μαθαίνει ότι η Λίζα είναι νεκρή. Εκεί συνειδητοποιώντας ότι έστειλε στο απόσπασμα την κοπέλα που παράφορα αγαπούσε, για να μείνει πιστός στις αρχές της Γκεστάπο, αυτοκτονεί ! Ανεπανάληπτη εδώ η ερμηνεία της Έλλης Φωτίου, που μας συγκλονίζει ψυχικά, με την υποκριτική της δεινότητα. Να σημειώσουμε ακόμα, ότι ένεκα της αριστουργηματικής της υποκριτικής, η Έλλη Φωτίου, εκπροσώπησε την Ελλάδα, στο Φεστιβάλ κινηματογράφου στις Κάννες το 1965, στο Βερολίνο το 1966 και στην Μόσχα το 1966. Ενώ για την έξοχη δραματική της συμμετοχή στην ταινία «Επιστροφή», απέσπασε το 1966  το Α΄ Βραβείο γυναικείου ρόλου, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μια μακρά πορεία υψηλού δραματικού ήθους και επιτυχιών, που την κατευόδωνε η ευγένεια και η καλλιτεχνική αιδημοσύνη, της μεγάλης μας ηθοποιού. 

Η Έλλη – Ευαγγελία Τριγονοπούλου – Φωτίου, του Φωτίου, είδε το φως της ζωής στις 30 Σεπτεμβρίου 1939 στον Πειραιά και εκδήλωσε από μικρή μεγάλη αγάπη και έφεση για το θέατρο. Με την αποπεράτωση των γυμνασιακών της σπουδών, ακολούθησε υποκριτική στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1962. Έκτοτε ακολούθησε μια σπουδαία αλυσίδα θεατρικών, κινηματογραφικών, αλλά και ραδιοφωνι-κών της παρουσιών, που την καταξίωσε στο ευρύ κοινό, ως ένα καλλιτεχνικό αστέρι πρώτου μεγέθους. Στο φάσμα του κινηματογράφου από τις πιο χαρακτηριστικές της δραματικές ερμηνείες, υπήρξαν στις ταινίες : «Η 7η ημέρα της δημιουργίας» (1966), «Ο φόβος» (1966), «Διχασμός» (1965), «Επιστροφή» (1965), «Δίψα για ζωή» (1964), «Προδοσία» (1964)  κ.α. Στο παλκοσένικο τώρα η Έλλη Φωτίου, έπαιξε σε μεγάλες παραστάσεις του εγχώριου και του διεθνούς δραματολογίου, ενώ αργότερα δραστηριοποιήθηκε θεατρικά κατά κόρον στο ιδιόκτητο θέατρο «Άλφα», που ίδρυσε με τον σύζυγό της, αξιόλογο επίσης ηθοποιό, Στέφανο Ληναίο. Από τις αντιπροσωπευτικές της εμφανίσεις υπήρξαν οι :  1964/1965 «Όταν οι Ατρείδες», 1995/1996 «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», 1998/1999 «Ανοιχτοί λογαρια-σμοί», 2012/2013 - 2013/2014 «Ένας εχθρός του λαού» κ.α.

Σημαντική υπήρξε επίσης η παρουσία της Έλλης Φωτίου, στην μικρή μας οθόνη. Πρωταγωνίστησε σε πολύ αξιόλογες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης και άφησε και εκεί, αναλλοίωτο το δραματικό της αποτύπωμα. Παραθέτουμε ενδεικτικά της σειρές :  1972 «Ο Άνθρωπος Δίχως Πρόσωπο», 1973, «Εφιάλτης», 1978 «Η Ετυμηγορία», 1993 «Κωστής Παλαμάς», 1998 «Επιθυμίες», 2007 «Γιούγκερμαν». Στην προσωπική της ζωή, η μεγάλη μας ηθοποιός είχε παντρευτεί όπως αναφέραμε τον ηθοποιό Στέφανο Ληναίο, με τον οποίο και συνεργάστηκαν καλλιτεχνικά. Απέκτησαν δυο παιδιά, την Μαργαρίτα Μυτιληναίου, γνωστή και επιτυχημένη ραδιοφωνικό παραγωγό και έναν γιό, τον Αλέξη, ζώντας για δεκαετίες την θαλπωρή μιας ευτυχισμένης και στέρεας οικογένειας. Με το ευγενές καλλιτεχνικό της ήθος και την δραματική της πολυμέρεια, η Έλλη Φωτίου, διέγραψε μια καμπύλη προόδου και ευημε-ρίας, στην θεατρική και κινηματογραφική μας σκηνή. Για αυτό και την περιβάλλουμε όλοι, με την αγάπη μας και την βαθιά εκτίμησή μας !

Φιλμογραφία

Συντρίμμια ψυχής (2007) [Allegra]
Κλαίνε την ώρα που τα σκοτώνουν (2007)
Μιας πεντάρας νιάτα (1967) [Ειρήνη Τένγκουλα-Στρατάκη]
Η 7η ημέρα της δημιουργίας (1966) [Χριστίνα Σταθάκη]
Ο φόβος (1966) [Χρύσα Καβανάρη]
Διχασμός (1965) [Θάλεια]
Επιστροφή (1965) [Άννα]
Δίψα για ζωή (1964) [Νίκη]
Προδοσία (1964) [Λίζα]
Ζήλια (1963) [Λένα]
Ο τρίτος δρόμος (1963)[Λίλα Ρωμανού, προγονή Τερέζας Ρωμανού]
Εξομολόγησις μιας μητέρας (1962)
Ο λουστράκος (1962) [Νόρα]

Τηλεόραση
1972 Ο Άνθρωπος Δίχως Πρόσωπο
1973 Εφιάλτης
1978 Η Ετυμηγορία
1993 Κωστής Παλαμάς
1998 Επιθυμίες
2007 Γιούγκερμαν

Θεατρικές παραστάσεις
1964/1965 Όταν οι Ατρείδες
1995/1996 Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα
1998/1999 Ανοιχτοί λογαριασμοί  
2012/2013 - 2013/2014 Ένας εχθρός του λαού

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Ευλαβική προσευχή στον Άγιο Ελευθέριο Αχαρνών, για την ανακομιδή των λειψάνων του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου

Ευλαβική προσευχή στον Άγιο Ελευθέριο Αχαρνών, για την ανακομιδή των λειψάνων του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου

Μέρα μείζονος σημασίας και ιερότητας η 2-α Αυγούστου, για την ορθοδοξία, δοθέντος ότι έλαβε χώρα, η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου – Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Και με την προσήκουσα ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια, στον καλλιεπή και μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών, εορτάστηκε σήμερα το ομώνυμο ιερό, ορθόδοξο γεγονός. Στα πανέμορφα και ιστορικά Πατήσια, που μυροβολούσαν διαχρονικά με τους ευωδιαστούς κήπους τους και έστελαν τα πιο χαρμόσυνα κοινωνικά μηνύματα, με τους καλοσυνάτους και ευγενείς ανθρώπους τους. Αποτελώντας πάντα μια γειτονιά, με υψηλή συνείδηση και αγάπη, για το πολιτισμικό ήθος της ορθοδοξίας. Για τούτο εξάλλου, η κοινωνική αλληλεγγύη, η ανθρώπινη αγάπη και φιλότητα και η στήριξη των αδυνάτων, στα Πατήσια είναι σε ιδανικά επίπεδα, γιατί με αγάπη Θεού οι Πατησιώτες, σαρκώνουν το «αγαπάτε αλλήλους» !

Στα πανέμορφα Πατήσια λοιπόν στον ναό του Αγίου Ελευθερίου, για την  εορτή της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Στεφάνου. Κατά την ορθόδοξη παράδοση, η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του Αγίου Στεφάνου, έλαβε χώρα επί Αγίου Κωνσταντίνου στην αυτοκρατορία, όταν πλέον είχαν κοπάσει οι φοβεροί διωγμοί του Διοκλητιανού. Εκείνα τα χρόνια φανερώθηκε ο Άγιος Στέφανος τρείς φορές, σε έναν σεβάσμιο ιερέα τον Λουκιανό και του αποκάλυψε που είναι θαμμένα τα λείψανα του. Εν συνεχεία ο Λουκιανός, πήγε και ενημέρωσε τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη, που με την σειρά του, επισκέφθηκε το μέρος που ήταν αποτεθειμένα τα ιερά λείψανα του Αγίου Στεφάνου. Και καθώς γίνονταν η αποκάλυψή τους έλαβε χώρα μεγάλος σεισμός, ενώ το ιερό λείψανο πλημμύρισε από ευωδία και μύρο. Μάλιστα λέγεται κατά την θεία παράδοση, ότι ακούστηκαν αγγλικές φωνές που έψαλλαν το «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Ήτοι δόξα στο Θεό στα ύψιστα σημεία του ουρανού και στην βρίθουσα από την αμαρτία των ανθρώπων γη, ας βασιλέψει η ειρήνη, δοθέντος ότι ο θεός φανέρωσε την ευαρέσκειά του στους ανθρώπους, με την ενανθρώπιση του Υιού του. Έδειξαν έτσι οι άγγελοι, ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος θυσιάστηκε, προς δόξα και αγάπη του Θεού. Σε μεταγενέστερα χρόνια, τα ιερά λείψανα του Αγίου Στεφάνου, μεταφέρθηκαν από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και αποτέθησαν, στον ομώνυμο ιερό ναό, που έχτισε ο Μέγας Κωνσταντίνος, στην μνήμη του Αγίου Στεφάνου.

Στον επιβλητικό και καλλιμάρμαρο ναό του Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών – που φεγγοβολούσε καταυγάζοντας το ιερό ήθος της ορθοδοξίας, αλλά και την μεγαλουργία της βυζαντινής πορφύρας - σύσσωμος ο λαός των Πατησίων, εόρτασε το ιερό γεγονός της ανακομιδής των αγίων λειψάνων, δείχνοντας με την βροντερή παρουσία του και τηρώντας τα μέτρα προστασίας για τον κορονοϊό, ότι δεν μπορεί να ανασχέσει την αγάπη του, για την ορθοδοξία, καμία δύναμη. Γιατί προεξάρχει στις φλογερές καρδιές των χριστιανών, η αγάπη και η θεία δίψα για την ορθοδοξία. Της θείας λειτουργίας προέστη, ο προϊστάμενος του ναού, σεπτός πατέρας κ.κ. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου – ένας λαμπρός ιερέας, που με την πολυμερή παιδεία του και από το ραδιόφωνο της εκκλησίας της
Ελλάδος, αλλά και με το ευρυδιάστατο ανθρωπιστικό και πολιτισμικό του έργο, λαμπρύνει την ελλαδική εκκλησία - πλαισιούμενος από τους άλλους ιερείς του ναού. Περαίνοντας ο πατέρας Θεμιστοκλής την θεια λειτουργία, αφού διεβίβασε το διάστικτο από αγάπη και ευλάβεια μήνυμα του Αρχιεπισκόπου μας Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, αναφέρθηκε στον θείο βίο του Πρωτομάρτυρος Στεφάνιου, που με τη θυσία του, διατράνωσε την ακλόνητη πίστη του στο Θεό, στέλνοντας ένα διαχρονικό μήνυμα αγάπης και ευλάβειας στους χριστιανούς του κόσμου.

Και του χρόνου με υγεία και ο Ιερός Στέφανος, να σκέπει και να ευλογεί όλο τον κόσμο. Παραθέτουμε το Απολυτίκιο του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου :

Βασίλειον διάδημα, ἐστέφθη σὴ κορυφή, ἐξ ἄθλων ὧν ὑπέμεινας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, Μαρτύρων Πρωτόαθλε· σὺ γὰρ τὴν Ἰουδαίων, ἀπελέγξας μανίαν, εἶδες σου τὸν Σωτῆρα, τοῦ Πατρὸς δεξιόθεν. Αὐτὸν οὖν ἐκδυσώπει ἀεί, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 2-8-2020

Ευλαβική προσευχή, για τον Ιαματικό Αγιομάρτυρα Παντελεήμονα, στον ομώνυμο ναό της Αχαρνών !

Ευλαβική προσευχή, για τον Ιαματικό Αγιομάρτυρα Παντελεήμονα,
στον ομώνυμο ναό της Αχαρνών !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την αθρόα συμμετοχή του λαού του 1-ου και του 6-ου Διαμερίσματος, αλλά και πλήθους άλλων Αθηναίων, έλαβε χώρα σήμερα Δευτέρα 27-7-20, ο ευλαβικός εορτασμός του ιαματικού Αγιομάρτυρος της Ορθοδοξίας μας Παντελήμονος.  Του ευγενούς την  ψυχή και την καταγωγή ιατρού από την Νικομήδεια της Βιθυνίας, που αρνήθηκε όλα τα πλούτη, τις τιμές και την κοινωνική του ανέλιξη, για να διατρανώσει στον διώκτη αυτοκράτορα του Χριστιανισμού Μαξιμιανό, την απαρασάλευτη πίστη του στην Ορθοδοξία και να εμπεδώσει με το ιδεοφόρο παράδειγμα και την μαρτυρική θυσία του, τις διδαχές του Κυρίου μας. Ήρε την καταγωγή του γεννημένος περί το 275 μ.Χ στην Νικομήδεια, από επιφανή κοινωνικά οικογένεια ο νεαρός Παντολέων, όπως ήταν το πραγματικό όνομά του, με πατέρα εθνικό τον Ευστόργιο, μητέρα χριστιανή την Ευβούλη και ήταν βεβαία η
κοινωνική και επαγγελματική του επιτυχία, με τις επίζηλες για την εποχή του σπουδές στην ιατρική, δίπλα στον Ευστόργιο, αλλά και ισχυρές διασυνδέσεις στο παλάτι του πανίσχυρου αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Η ηθική του ζέση όμως και το πύρωμα της ψυχής του, για τον λόγο του Κυρίου, τον οδήγησαν και με την επίνευση του ιερέα της Νικομήδειας Ερμόλαου, στις υψηλές αξίες της Ορθοδοξίας μας. Με τον θάνατο του πατέρα του ο εμπνευσμένος νεαρός ιατρός Παντολέων, που ήδη είχε βαπτισθεί χριστιανός, θα διαμοιράσει την περιουσία του και θα ασκεί την ιατρική αμισθί, επ΄ωφελεία των κοινωνικώς αδυνατών, όπως διεκήρυττε ο Ιησούς. Αλλά αυτή η κοινωνική του προσφορά, θα επιφέρει την μήνιν των ιατρών, που θα τον καταδώσουν στον Μαξιμιανό για το χριστιανικό του
φρόνημα. Ο αυτοκράτορας θα διατάξει να φέρουν μπροστά του έναν παράλυτο και θα ζητήσει από τους ιερείς και από τον ιερό Παντελεήμονα, να επιχειρήσουν να τον αποθεραπεύσουν. Και όταν ο Μαξιμιανός θα συνειδητοποιήσει την θεία παρέμβαση στο θαύμα του Αγίου Παντελεήμονα, εξοργισμένος θα διατάξει να τον βασανίσουν και να τον  θανατώσουν. Πολλώ μάλλον που κατ΄ επανάληψη είχε ζητήσει στον εκλεκτό του Χριστού Παντολέωνα, να θυσιάσει στα είδωλα και ο Άγιος αρνείτο μετ΄επιτάσεως. Οι δήμιοι του Μαξιμιανού έκαιγαν με πυρσούς το σώμα του Ιερού Παντελεήμονα, τον μαστίγωναν ανηλεώς και του έριχναν καυτό λάδι. Επι ματαίω όμως, αφού ο Κύριος τον προστάτευε. Όταν και στην αρένα με τα θηρία απέτυχε ο αιμασταγής και χριστιανοδιώκτης Μαξιμιανός, έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν τον ευλαβικό Παντελεήμονα. Όμως η σπάθα του δημίου λύγισε και το σίδερο έλιωσε σαν κερί !, ενώ οι παρευρισκόμενοι ειδωλολάτρες έγιναν χριστιανοί. Τότε ο Άγιος θέλοντας να ανυψωθεί στην βασιλεία του κυρίου, πρόσφερε ο ίδιος την τιμία κεφαλή του. Ήταν το 305 μ.Χ. όταν η έξοχη αυτή φυσιογνωμία της ορθοδοξίας μας, παρέδωσε την ευγενική και χριστιανική καρδιά της, στον κύριο!

Πλήθος κόσμου συνέρρευσε λοιπόν στον περικαλλή ναό του Αγίου στην Αχαρνών, για να τιμήσει την σεπτή μνήμη του και να δεηθεί για την ιαματική αρωγή του. Του πανηγυρικού συλλείτουργου χοροστάτησαν οι Άγιοι Πατέρες, κ.κ. Λαοδικείας Θεοδώρητος και Πτολεμαΐδος  Εμμανουήλ, με την  επικουρία των ευλαβών ιερέων του ναού, του Προϊσταμένου του Αρχιμανδρίτη, πατρός Νικολάου  Κατσαφαρόπουλου, Ταριάδη Αβίβου , Ναζαρούκ Πέτρου, Γιαννακόδημου Παναγιώτη, Kalandadze Συν, Ejibishvili Zaza, Γιουρίνα Μιχαήλ, Πανουσόπουλου Παναγιώτη, Ζολοτένκο Γεωργίου, των διακόνων του Αλέξιου Περεβόζτσικοβ και Νικόλαου Khvichia και πλήθους ακόμα ιερέων, που προσήλθαν να τιμήσουν την ιερή μνήμη του Αγίου Παντελεήμονος. Πανέμορφος και επιβλητικός ο λαμπροστόλιστος ναός της Αχαρνών, έλαμπε στην κυριολεξία από το θείο φώς του Αγίου και κατηύγαζε ηθικά την άχραντη μορφή του. Και αποτέλεσε η κατανυκτική αυτή πανηγυρική εορτή, ένα πελώριο αντάμωμα όλου του λαού των Αθηνών, που κατασυγκινημένος ήλθε να προσκυνήσει τον Άγιό μας, προστάτη και Έφορο της επιστήμης της Ιατρικής. Με το πέρας του εσπερινού επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνας του Αγίου, στους περιμετρικούς δρόμους της εκκλησίας στην Αχαρνών,  υπο τις χαρμόσυνες νότες της φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που λάμπρυνε την λιτανεία με το ηχόχρωμά της. Και διάστικτοι από συγκίνηση οι κάτοικοι των πολυκατοικιών έραιναν την εικόνα του εφόρου τους, με μύρα και άνθη. Εκφράζοντας ευλαβικά την πίστη τους στον Ιερό και Ιαματικό Παντελεήμονα, που επισκοπεί ανά τους αιώνες με την αγιομαρτυρική του θυσία, το ευγενές ήθος της Ορθοδοξίας μας. 

Με την επάνοδο της εικόνας στον ναό, τον λόγο έλαβε ο Αρχιερατικός Προϊστάμενος του ναού, ευλαβής Αρχιμανδρίτης κ-ος Νικόλαος Κατσαφαρόπουλος και  αφού πρωτίστως διεμήνυσε το έμπλεο αγάπης μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, για τον εορτασμό της μνήμης  του Ιερού και Ιαματικού Παντελεήμονα, ευχαρίστησε ευγενικά, τους Επισκόπους κ.κ. Εμμανουήλ και Θεοδώρητο, που προσήλθαν για να τιμήσουν την μνήμη του Αγίου, τον ευσεβή λαό των Αθηνών, για την συγκλονιστική παρουσία του, το ενοριακό συμβούλιο, τις κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου και τους εθελοντές του ναού, που με πολύ μόχθο και ηθική φροντίδα, μερίμνησαν για τον πανηγυρικό στολισμό του, την φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων που επένδυσε αισθητικά με τους παιάνες της την πανήγυρη, αλλά και την Τροχαία Αθηνών και την Ελληνική Αστυνομία, για τα άψογα μέτρα τάξης και την εν γένει τους φροντίδα στον εορτασμό.

Χρόνια Πολλά και του Χρόνου με υγεία, αγαπημένες μου Αθηναίες και Αθηναίοι. Ο ιδεοφόρος και Ιαματικός, Αγιομάρτυρας της Χριστιανοσύνης μας Παντελεήμονας, να σκέπει και να ευλογεί τις ευλαβικές οικογένειές σας και να σας χαριτώνει στη ζωή, με κάθε ηθικήν ευτυχία. Χρόνια Πολλά και πανευφρόσυνα !

Παραθέτουμε το Απολυτίκιο του Αγίου Παντελεήμονος
Αθλοφόρε Άγιε, και  ιαματικὲ Παντελεήμον, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχῃ ταις ψυχαίς ἡμών

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Η πανέμορφη πρωταγωνίστριά μας, Ντίνα Τριάντη !

Η πανέμορφη πρωταγωνίστριά μας, Ντίνα Τριάντη !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Γοήτευε τις καρδιές μας με το γλυκύ, αισθαντικό της πρόσωπο, τη χαρακτηριστική μαύρη ελιά και με τα καλοσυνάτα, γλυκά  αμυγδαλωτά της μάτια και επέπρωτο να αποτελέσει με το ευγενές λυρικό της κύτταρο, μια από τις μεγάλες ντίβες του κινηματογράφου μας την δεκαετία του ΄70. Συμπρωταγωνιστώντας με όλα τα άλλα μεγάλα αστέρια της μεγάλης μας οθόνης και κληροδοτώντας μας μοναδικές ερμηνείες. Ερμηνείες που έβγαζαν άφατο λυρισμό, αγάπη, έρωτα, πόνο, ηθική πίκρα, λεβεντιά εγκατάλειψη και αποτύπωναν όλες τις κοινωνικές δυσπλασίες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Με την φτώχεια, την κακοπάθεια, αλλά και την ασίγαστη δίψα για ζωή. Να θυμίσουμε εδώ χαρακτηριστικά τις ταινίες της μεγάλης μας ηθοποιού : «Ο αδελφός μου ο τροχονόμος», «Τύφλα να ΄χει ο Μάλον Μπράντο», «Ο τρελάρας» με τον αξεπέραστο Θανάρη Βέγγο με τον οποίο έπαιξε τέσσερις φορές μαζί του, «Ο Καζανόβας», «Κρουαζιέρα στην Ρόδο», «Ο Κύριος πτέραρχος», με τον Κώστα Χατζηχρήστο, με τον οποίο ξαναέπαιξαν άλλες πέντε φορές, «Οι άγγελοι του πεζοδρομίου» με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, «Χρυσός και τενεκές» με τον Μίμη Φωτόπουλο, «Ο Χαζομπαμπάς» με τον Νίκο Σταυρίδη, «Ο διάβολος και η ουρά του» με τον Ανδρέα Μπάρκουλη και τόσες άλλες βεβαίως ταινίες, που κόσμησαν τον ασπρόμαυρο κινηματογράφο μας. Το διάστημα 1958-67 ήταν εύκρατο κινηματογραφικά για την πανέμορφη ηθοποιό και γύρισε περί τις 70 ταινίες. Ασύλληπτη πυκνότητα, που την έκανε στην κυριολεξία, να μην προλαβαίνει να κοιμηθεί, όπως θα εξομολογηθεί η ίδια αργότερα, σε συνέντευξή της.

Η Ντίνα Τριάντη είδε το φως της ζωής στις 7 Νοεμβρίου του 1936 στην Νέα Ιωνία, από πρόσφυγες γονείς, τον Γιάννη και την Ροδάνθη Μαξούρη, που έδιναν αγώνα για την επιβίωση, στα δίσεκτα μεταπολεμικά μας χρόνια. Φτωχά και ανήλιαγα τα παιδικά χρόνια της αγαπημένης μας ηθοποιού, μα με άσβεστο το όνειρο και τη δίψα για δημιουργία, κάτι που χαρακτήριζε όλους τους ευγενείς και καλόκαρδους Έλληνες της Μικρασίας. Μετά τις βασικές γυμνασιακές της σπουδές, βγήκε στην βιοπάλη για να βοηθήσει την οικογένειά της. Ένας τρελός εφηβικός έρωτας όμως με τον ηθοποιό Αίαντα Τριάντη, θα της αλλάξει την μοίρα και τη ζωή της. Ήδη στα 18 της χρόνια θα βρεθεί παντρεμένη με ένα παιδί, την κόρη της Γκέλλυ. Αλλά τυχαία δίπλα στον Αίαντα θα έλθει και η περιπέτεια με την τέχνη. Αυτός φοιτούσε στην Δραματική Σχολή Μηχαηλίδη και έπαιζε στο αρχαίο δράμα. Και κάποια στιγμή είπε ο Μινωτής στην Ντίνα, πως ζητούσε κοπέλες. Ήταν η ευκαιρία της
ζωής της, εκμεταλλεύθηκε την πρόταση και μπήκε στο παιχνίδι. Λίγο αργότερα καθώς ο Νίκος Κούνδουρος, γύριζε το «Ποτάμι» αναζητούσε μια κοπέλα με το αισθητικό προφίλ της Ντίνας και τελικά θα επιλέξει αυτήν. Έτσι θα ξεκινήσει η μακρά και πολύπλαγκτη κινηματογραφική της πορεία, με μια πολύ πλούσια σχετικά συγκομιδή, για μια δεκαετία. Θα χωρίσει με τον Άιαντα Τριάντη και το 1967, θα γνωρίσει τον σπουδαίο μας ηθοποιό Λάκη Κομηνό. Θα ερωτευτούν παράφορα, ξαναπαντρεύεται και κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή της. Το 1971 θα αποκτήσουν το πρώτο τους αγόρι τον Γιώργο και λίγα χρόνια αργότερα θα αποκτήσουν και το δεύτερο αγόρι τους, τον  Γιάννη. Όμως οι αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις, θα απομακρύνουν σταδιακά την πανέμορφη ηθοποιό, από την μεγάλη μας οθόνη. Θα περιοριστεί και με τον Λάκη Κομνηνό σε περιοδείες μόνο, στην ομογένεια της
Αμερικής, του Καναδά, της Αυστραλίας, στην επαρχία, αλλά και στα ελληνικά νησιά και προϊόντος του χρόνου θα έλθει η πλήρης έξοδός της, από τα καλλιτεχνικά μας δρώμενα. Μικρή εξαίρεση στην δύση της καριέρας, της λίγες τηλεοπτικές και θεατρικές συμμετοχές, όπως στο «Μίνι σούπερ μάρκετ ονείρων» του Π. Λαοκράτη στην ΕΤ1, η «Γόβα στιλέτο» στον Antenna και κάποια θεατρικά, για να σφραγίσουν την ωραία καλλιτεχνική της πορεία. Πρίν λίγα χρόνια η Ντίνα Τριάντη χώρισε κι με τον δεύτερο σύζυγό της Λάκη Κομνηνό και έκτοτε διοχετεύει την αγάπη και την ηθική θαλπωρή της, στα αγαπημένα της εγγόνια.

Μοναδική γλυκύτητα, άφατη μελαχρινή ομορφιά και ένα ευγενές λυρικό τάλαντο, είναι τα στοιχεία με τα οποία πορεύτηκε στα μονοπάτια της μεγάλης μας οθόνης,  η Ντίνα Τριάντη, καταλείποντας μας, σπουδαίες δραματικές και κωμικές ερμηνείες. Και με αυτά τα ωραία στοιχεία, την έχουμε πάντα στην καρδιά μας !

Μερική φιλμογραφία

1960 «Στουρνάρα 288», «Τρεις κούκλες κι εγώ»
1961 «Διαμάντω», 1963, «Ο τρελλάρας», «Αμαρτωλά χέρια», «Της κακομοίρας», «Ο κος πτέραρχος», «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο»
1964 «Σχολή για σωφερίνες»
1968 «Ο μαχαραγιάς»
1971 «Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει»

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Το μοναδικό Μνημείου του Λυσικράτους, στην Πλάκα !

Το μοναδικό Μνημείου του Λυσικράτους, στην Πλάκα !

Η Πλατεία στην οποία ευρίσκεται, ονοματοδοτήθηκε απο το Μνημείο του Λυσικράτους. Προγενέστερα στον χώρο υπήρχε η Μονή των Καπουτσίνων. Στην περίφραξη γύρω απο το Μνημείο υπάρχει αναμνηστική πλάκα, που γνωστοποιεί ότι στην Μονή των Καπουτσίνων, είχε φιλοξενηθεί ο μεγάλος ποιητής και φιλέλληνας Λόρδος Μπάιρον. Την πλάκα είχαν τοποθετήσει Γάλλοι αρχαιολόγοι τον 19-0 αιώνα. Δυο υψηλής αρχιτεκτονικής αισθητικής νεοκλασικά κτίρια, υφίστανται στην Πλατεία. Αφενός η τριώροφη νεοκλασική οικία επι της Πλατείας Λυσικράτους και Σέλλευ 6, που χρονολογείαι στα τέλη του 19-ου αιώνα φέροντας χαρακτηριστική διακόσμηση στην γωνία της, αφετέρου η τετραώροφη νεοκλασική οικία επι της Πλατείας Λυσικράτους και Ραγκαβά, οικοδομημένη το 1918 απο τον Μηχανικό Κλ. Καρυδάκη.  Τα χορηγικά μνημεία της αρχαίας οδού Τριπόδων υπέστησαν σοβαρές φθορές. Καλύτερα διατηρημένο απο αυτά το Μνημείο του Λυσικράτους. Κατασκευάστηκε το 33 π.Χ. Πάνω σ΄ αυτό ήταν τοποθετημένος ο χάλκινος τρίποδας, το βραβείο του χορηγού. Συνιστά κυλινδρικό κτίσμα με έξι κίονες εξωτερικά κορινθιακού ρυθμού. Στο επιστήλιο υφίσταται επιγραφή που υπομνίζει την νίκη του Λυσικράτους και πάνω του ζωοφόρος, στην οποία παρατίθεται ο μύθος του Διονύσου με τους πειρατές.

Στην σκέπη του είναι αποτεθειμένη άκανθος, στην οποία στηρίζετο ο χορηγικός τρίποδας. Στα μεσαιωνικά χρόνια θεωρούσαν ότι η άκανθος ήταν η βάση κάποιου φαναριού και εξ αυτού του λόγου έλαβε το όνομα «λύχνος» φανάρι ή  κάνδυλος του Διογένους, ή του Δημοσθένους, η ο οποία συναντιώνταν με το μνημείο, που υπενθύμιζε στον κόσμο το Φανάρι με τον μεν Διογένη, τον οποίο η παράδοση παρουσίαζε να φέρει φανάρι ψάχνοντας ειρωνικά στην αρχαία αγορά για ανθρώπους, με τον δε ρήτορα Δημοσθένη, που μελετούσε επίπονα την νύχτα. Στα 1669 ο χώρος αγοράστηκε απο τους Καπουτσίνους μοναχούς και προσετέθη στο μοναστήρι τους. Σε πρώτη φάση τον χρησιμοποίησαν ως παρεκκλήσι και με την πάροδο του χρόνου ως βιβλιοθήκη και εργαστήριο. Το τίμημα της αγοράς ήταν 150 σκούδα για τον έλληνα ιδιοκτήτη του. Ωστόσο ο τελευταίος μετάνοιωσε για την πώληση και προσέφυγε στους δημογέροντες για να την ακυρώσει. Στην δίκη που έγινε κέρδισε την ακύρωση της πώλησης. Ομως και ο Καπουτσίνος ηγούμενος με την σειρά του, προσέφυγε στον καδή, ο οποίος
και δικαίωσε το αίτημά του, για την ισχύ της αγοράς, με την ταυτόχρονη όμως δέσμευση να παραμείνει  το μνημείο άθικτο και να επιτρέπεται η ελεύθερη διέλευση τόσο στους έλληνες, όσο και στους ξένους επισκέπτες. Κατά μια έννοια έτσι η τουρκική διοίκηση αναγνώρισε στους γάλλους καλόγηρους επικαρπία του μνημείου και όχι βεβαίως κυριότητα, δοθέντος ότι όλα τα μνημεία υπήγοντο στην δικαιοδοσία του Σουλτάνου και δεν μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο αγοραπωλησιών. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το μνημείο του Λυσικράτους είχε προξενήσει το έντονο αγοραστικό ενδιαφέρον του καραδοκούντος λόρδου Έλγιν για τα αρχαία μνημεία της Αθήνας, όμως απετράπη και αυτό το ανοσιούργημα όπως με τις Καρυάτιδες, χάρις στην σθεναρή άρνηση του καπουτσίνου ηγούμενου, απέναντι στις προκλητικά δελεαστικές προτάσεις του. Τύχη αγαθή όταν κάηκε η Μονή των Καπουτσίνων στα χρόνια της επανάστασης, το μνημείο διεσώθη. Όμως και στα 1829 είχαμε μια απόπειρα αρπαγής του Μνημείου απο ξένους περιηγητές, που τελικά απέτυχε, πιθανόν λόγω του μεγάλου βάρους του μνημείου. Θεωρώντας ιδιοκτησία της το μνημείο η γαλλική κυβέρνηση, αλαζονικά θα λέγαμε προέβη στην χρηματοδότηση των πρώτων αισθητικών του εργασιών αποκατάστασης το 1845. Τελικά το θέμα της κυριότητας του μνημείου ελύθη με την προσφορά στην γαλλική κυβέρνηση οικόπεδο στην οδό Διδότου, προκειμένου να στεγαστεί η γαλλική αρχαιολογική σχολή και οι γάλλοι ως αντιστάθμισμα πρόσφεραν στην Ελλάδα την κυριότητα του μνημείου του Λυσικράτους. Κατά μια άλλη ερμηνεία όμως ο λόγος μη παραιτήσεως της γαλλικής πρεσβείας απο το Μνημείο, ήταν η μη ικανοποίηση του αιτήματος του Βατικανό, να αναγνωρισθεί ο καθολικός αρχιεπίσκοπος στην Αθήνα. Μόλις αυτό το αίτημα ικανοποιήθη και παραχωρήθηκε στην καθολική εκκλησία το οικόπεδο της οδού Πανεπιστημίου, στο οποίο και υφίσταται ο καθεδρικός ναός, τότε η γαλλική κυβέρνηση και μας παρέδωσε την πλήρη κυριότητα του μνημείου του Λυσικράτους. Και κείνη την περίοδο ξεκίνησαν και οι εργασίες αναστήλωσης του μνημείου, απο τον αρχιτέκτονα Φραγκίσκο Μπουλανζέ (Fr Boulanger, 1807-1880), η οποία αποπερατώθηκε το 1892.

Το παρόν κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «ΑΘΗΝΑ, ζαφειρόπετρα….» (Πάνος Ν. Αβραμόπουλος)

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 26-7-2020