Ανεκλάλητη κατάνυξη για την ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στον ιερό ναό ΥψώσεωςΤιμίου Σταυρού, Κολωνού

Ανεκλάλητη κατάνυξη για την ύψωση του Τιμίου Σταυρού, 
στον ιερό ναό ΥψώσεωςΤιμίου Σταυρού, Κολωνού

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την πάνδημη συμμετοχή των κατοίκων του 4-ου Διαμερίσματος της Αθήνας, αλλά και των γύρω περιοχών, εορτάστηκε πανηγυρικά στις 14-9-17, στον ομώνυμο ναό του Κολωνού επι της οδού Λένορμαν, η κορυφαία εορτή της Χριστιανοσύνης της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Στην κατάφορτη από ηθική κατάνυξη θρησκευτική τελετή, που στην κυριολεξία βούλιαξε από κόσμο, χοροστάτησε ο σεπτός Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας  κ.κ. Κλεόπας, που με την ηθικά ευγενή παρουσία του λάμπρυνε την εορτή και της προσέδωσε υψηλό κύρος, συλλειτουργώντας με άλλους ιερείς της Αρχιεπισκοπής και άλλων μητροπό-λεων. Εθελοντές του ναού, με την αρωγή του ενοριακού συμβουλίου είχαν στολίσει ωραία τον ναό, που δέσποζε σημαιοστολισμένος και εξέπεμπε και αυτός έναν ωραίο συμβολισμό, στην σπουδαία αυτή η ημέρα της Ορθοδοξίας. Αλλά κυρίαρχο ήταν προπαντός σε όλους τους πιστούς που συμμετείχαν, το συναίσθημα της κατάνυξης και της ηθικής έξαρσης, για την πανηγυρική εορτή του μεγάλου χριστιανικού συμβόλου μας, του «φύλακος πάσης της οικουμένης», του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. !!!

Μετά τον πανηγυρικό εσπερινό επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος του Τιμίου Σταυρού, στους πέριξ της εκκλησίας δρόμους, υπο τους χαρμόσυνους παιάνες των Φιλαρμονικών του Δήμου Αθηναίων και της Πυροσβεστικής, που έντυσαν αισθητικά με τις ευφρόσυνες μελωδίες τους την πομπή. Ενώ ένδακρυς ο λαός του 4-ου Διαμερίσματος από τις πολυκατοικίες, έραινε με άνθη τον Τίμιο Σταυρό και προσεύχονταν ευλαβικά στην χάρη του, για να αντλήσει δύναμη και ηθικό κουράγιο, στους σκληρούς και αναθεωρητικούς καιρούς μας - του πυρός και του σιδήρου, όπως θα έλεγε και ο μεγάλος μας διδάχος Ευάγγελος Παπανούτσος- και να αντεπεξέλθει στα δυσεπίλυτα προβλήματα των ημερών.

Κατά την απόλυση, ο ευλαβικός Μητροπολίτης κ-ος Κλεόπας, που με υποδειγματική σεμνότητα και χριστιανική αγάπη χαιρετούσε τους πιστούς και ιδίως τα μικρά παιδιά – τα οποία όπως εμφατικά δήλωσε αποτελούν το μέλλον της Ελλάδος και του κόσμου όλου – διεβίβασε το διάστικτο από ευγένεια και ανθρώπινη φιλότητα μήνυμα του προκαθημένου της Ελλαδικής εκκλησίας Αρχιεπισκόπου μας κ.κ. Ιερωνύμου, ευχαρίστησε εγκάρδια τον αδελφικό του φίλο και προϊστάμενο του ναού πατέρα κ-ο Νικόλαο Κούβαρη, του οποίου και ήταν έκδηλη σε κάθε σημείο του ναού και της σεμνής τελετής, η ηθική μέριμνα και φροντίδα και απηύθυνε έναν εξαίσιο ηθικά χαιρετισμό, που συγκίνησε τους πιστούς, για τα βαθιά ηθικά και ιδεοφόρα μηνύματά του. Στους δύσκολους καιρούς μας είπε ο σεπτός ιεράρχης, δεν πρέπει να απολέσουμε το κουράγιο και την πίστη μας, αλλά να αντλήσουμε ακένωτες δυνάμεις από τα δροσερά νάματα της Ορθοδοξίας και του ατίμητου παγκοσμίως ελληνικού πολιτισμού και να επανατροχιοδρομήσουμε την πατρίδα μας και πάλι σε πορεία προόδου και ευημερίας.

Μαζί και εμείς δυναμικά στην πάνσεπτη τελετή με τον επικεφαλής της κοινωνικής πρωτο-βουλίας "Η Αθήνα είμαστε εμείς" κ-ο Χρήστο Τεντόμα και άλλα εκλεκτά στελέχη της, για να αντλήσουμε ηθική δύναμη απο τον ζωοποιό σταυρό και να εκφράσουμε την ευλάβειά μας, στο κορυφαίο σύμβολο της Χριστιανοσύνης.

Και του χρόνου με υγεία Χριστιανοί και ο φύλαξ πάσης της οικουμένης ζωοποιός και Τίμιος Σταυρός, να σκέπει τα βήματά σας και να χαριτώνει τις οικογένειές σας. Να σας δίνει υγεία και κάθε ηθική ευτυχία στην άξια και ενάρετη ζωή σας. 

Ο ελληνισμός όπως ευστόχως επεσήμανε ο εμπνευσμένος ιεράρχης Αρχιεπίσκοπος Σουηδί-ας και πάσης Σκανδιναβίας κ.κ. Κλεόπας, αναγεννημένος από την τιμαλφή πολιτισμική του μήτρα την Ορθοδοξία, θα επικρατήσει και θα συνεχίσει αμείωτα να προσφέρει στην ανθρωπότητα, ανεκτίμητα δώρα ήθους και πολιτισμού.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος (Μέρος Τριακοστό Δεύτερο)

Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος  (Μέρος Τριακοστό Δεύτερο) 

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ο Βενιζέλος τότε δεν έκανε όπως θα λέγαμε σαρωτικές αλλαγές. Με συνετές όμως παρεμβάσεις και στοχευμένες μεταρρυθμίσεις που γνωρίσματά τους είχαν την κοινωνική δικαιοσύνη και την αποδοχή της κοινωνίας, συνέβαλε στο να φυσήξει και πάλι ένας ούριος αναγεννητικός άνεμος στην καταπτοημένη απο τις εθνικές ταπεινώσεις και την οικονομική εξαχρείωση ελληνική κοινωνία. Ο τόπος μετά απο μια μακρά πολιτική περιπέτεια ξανάβρισκε και πάλι την πολιτική του σταθερότητα και την κοινωνική του γαλήνη. Είχαν προκύψει για τη χώρα δεκαπέντε συναπτά έτη αστάθειας και πολιτικής αταξίας. Και αφού είχε προηγηθεί  μια πολύ γόνιμη για τον τόπο περίοδος δικομματισμού γύρω απο τους πολιτικούς πόλους του Τρικουπικού και του Δεληγιαννικού κόμματος που έθεταν τα σπέρματα του δικομματισμού στην Ελλάδα και της επακόλουθης πολιτικής σταθερότητας. Και τώρα η Ελλάς μετά το εμπνευσμένο κίνημα στο Γουδί του Στρατιωτικού Συνδέσμου που ταρακούνησε τα λιμνάζοντα νερά της πολιτικής μας μακαριότητας, αναθέτοντας τη διακυβέρνηση της χώρας στον γίγαντα Ελευθέριο Βενιζέλο, ξανάβρισκε το δρόμο πρός την σταθερότητα, την ανάπτυξη και την ευημερία. Η πολιτική μας τάξη συνασπίστηκε και πάλι γύρω απο δυο άξιους και ικανούς να κυβερνήσουν πόλους εξουσίας, που εναλλακτικώς την διεκδικούσε και απολάμβανε τα αγαθά της σταθερότητας. Μέσα α΄ αυτό το αναγεννητικό κύμα πολιτικής και κοινωνικής έξαρσης κάνουν την εμφάνισή τους – παίρνοντας μάλλον τα εναύσματα απο το εξωτερικό στο οποίο είχαν θητεύσει κάνοντας μεταπτυχαιακές σπουδές τα λαμπρά στελέχη τους – αρκετοί όμιλοι και ομάδες κοινωνικού προβληματισμού και πολιτικής σκέψης. Μέσα στους κόλπους τους επεξεργάζονται νέες προοδευτικές ιδέες και προτάσεις για το πολιτικό ζήτημα της χώρας, που τίθενται σε δημόσια διαβούλευση και αναφύονται νέα σπουδαία πολιτικά στελέχη, που θα πρωταγωνιστήσουν  αργότερα στην πολιτική μας σκηνή. Χαρακτηριστικές απο αυτές τις ομάδες είναι η «Ομάδα των Κοινωνιολόγων» και η «Ομάδα των Ιαπώνων». Η «Ομάδα των κοινωνιολόγων» είχε ιδρυθεί το 1908  και εξέχοντα στελέχη της αποτελούσαν ο λαμπρός Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ίσως ο πιο αγνός δημοκράτης που ανέδειξε η σύγχρονη πολιτική σκηνή της Ελλάδος, ο εκ των προδρόμων του κινήματος του δημοτικισμού Αλέξανδρος Δελμούζος, ο λόγιος και ιστορικός Παναγιώτης Αραβαντινός, ο Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος κ.α. Άπαντες εξοπλισμένοι με επίζηλες σπουδές και άριστες επιδόσεις στο πεδίο των γραμμάτων και του πολιτισμού. Η «Ομάδα των Ιαπώνων» όπως χαρακτηριστικά ονομάστηκε απο το μεγάλο μας ιστορικό και ακαδημαϊκό Σπύρο Μελλά λόγω της δυναμικότητας και της μαχητικότητάς της σε πολιτικές παρεμβάσεις, όπως οι Ιάπωνες καμικάζι, αποτελούνταν απο τους Δημήτριο Γούναρη που ήταν και ο πολιτικός της καθοδηγητής, Στέφανο Δραγούμη, Παναγιώτη Πρωτοπαπαδάκη, Εμμανουήλ Ρέπουλη κ.α. Εξ αυτών των στελεχών οι Γούναρης και Πρωτοπαπαδάκης χρημάτισαν πρωθυπουργοί και ο Εμμανουήλ Ρέπουλης υπουργός και εξέχων συνεργάτης του Βενιζέλου. 

Σημειώνουμε ακόμα στην  αναγεννητική για τον τόπο αυτή περίοδο το μεγάλο πλέγμα αλλαγών στο συνταγματικό μας χάρτη το 1911, που επίσης έθετε τέλος σε πολλούς παράγοντες αστάθειας και πολιτικής «ανωμαλίας». Έτσι ελάμβαναν χώρα στο Σύνταγμα του 1911 οι παρακάτω ζωτικές αλλαγές  (α) Εξορθολογικοποιήθηκαν οι κοινοβουλευτικές λειτουργίες έτσι ώστε να αποτρέπεται το φαινόμενο της κωλυσιεργίας, που δρούσε ανασταλτικά στην εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος (β) Μεταβιβάστηκε η αρμοδιότητα του ελέγχου του κύρους των βουλευτικών εκλογών σε Ειδικό Δικαστήριο, απο τη Βουλή στην οποία υπαγόταν (γ) Θεσπίστηκε το ασυμβίβαστο του Βουλευτή και του Στρατιωτικού για να αποτρέπεται η ευθεία εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων στα πολιτικά πράγματα της χώρας (δ) Μειώθηκε κατά πέντε χρόνια και δη απο τα τριάντα στα είκοσι πέντε το όριο εκλογιμότητας, κάτι που ενεθάρρυνε τους νέους για συμμετοχή στα κοινά (ε) Θεσπίστηκε η μονιμότητα των δικαστικών λειτουργών εισαγγελέων, αλλά και των κατωτέρων στην βαθμίδα, για να πρωστατευτεί η ανεξαρτησία τους (στ) Προβλέφτηκε η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων για να αποτρέπονται προσλήψεις αλλά και απολύσεις με επιλεκτικό κριτήριο τις πολιτικές πεποιθήσεις (ζ) Θεσπίστηκε η διαρκής εκπαίδευση στην βασική βαθμίδα. Τα όσα παραπάνω σπουδαία επιτεύγματα που  έλαβαν χώρα με αφετηρία το 1909 και το καταλυτικής σημασίας  κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Γουδί, άλλαζαν ριζικά την εικόνα και το ηθικό κύρος της χώρας. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο συνετός βασιλιάς Γεώργιος που πάντα προέτασσε το εθνικό συμφέρον έναντι οιασδήποτε άλλης επιλογής, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος με την μαχητικότητά του και το ευγενές όραμα για τη μεγαλουργία της πατρίδος, χάριζαν στον τόπο πολιτική σταθερότητα, προβαίνοντας σε ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις που έθεταν τις βάσεις για την ταχεία ανασυγκρότηση και επιχειρώντας κέραιες θεσμικές αλλαγές τόσο στον συνταγματικό μας χάρτη, όσο και σε άλλες ζωτικές επάλξεις του δημοσίου βίου, όπως δικαιοσύνη παιδεία, στρατός, έβγαζαν την Ελλάδα απο την τραγική δίνη της περιόδου 1893-1909 που με την οικονομική κατάρρευση, τον αψυχολόγητο και ατυχή πόλεμο του 1897, αλλά και την επακόλουθη όλων αυτών παρατεταμένη και βαθιά θεσμική κρίση, είχε περιέλθει σε ένα απο τα μελανότερα σημεία καμπής της μακραίωνης ιστορικής της πορείας. Στη φωτογραφία ο εμπνευσμένος διανοούμενος Αλέξανδρος Δελμούζος, κεντρικό στέλεχος της «Ομάδας των Κοινωνιολόγων» υπο τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και απο τους πρωτοπόρους του δημοτικισμού στην Ελλάδα. Συνεχίζεται …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Στο πρώτο τους φτερούγισμα !!!

Στο πρώτο τους φτερούγισμα !!!



Ναι ήμασταν εκεί χτές 11-9-17 στον Αγιασμό, στο πρώτο τους φτερούγισμα, στο 141-ο Δημοτικό Σχολείο Αθήνας  στην Αχαρνών. Και είχαμε την τύχη να αρδεύσουμε τον ζεστό και δυνατό  παλμό της πραγματικής Ελλάδας. Της Ελλάδας που αντιμάχεται κάθε οικονομική και κοινωνική αντιξοότητα και επιμένει να στέκεται στα πόδια της και να πορεύεται με πίστη και αισιοδοξία στις ελληνικές αξίες ζωής, το δρόμο της προόδου και της ηθικής ευημερίας. 


Μαζί με τον επικεφαλής της κοινωνικής πρωτοβουλίας κ-ο Χρήστο Τεντόμα και άλλα εκλεκτά στελέχη της, παρευρεθήκαμε στον Αγιασμό του 141-ου Δημοτικού και ψαύσαμε στο χαρμόσυνο και γεμάτο ηθικό σφρίγος πρόσωπο των μαθητών του Δημοτικού, την ελληνική λεβεντιά. Καμαρώσαμε τα λατρευτά μας «πρωτάκια» και τους άλλους μαθητές του σχολείου, που με την αυθορμησία, το γεμάτο λάμψη, αγάπη και ελπίδα πρόσωπό τους, μας έστειλαν το  ελπιδοφόρο μήνυμα, πως η Ελλάδα δεν πέφτει από καμιά αντιξοότητα. Όσο θα υπάρχουν αυτά τα έξοχα ηθικά μαθητούδια, που θα γίνονται αύριο άξιοι επιστήμονες και ωραίοι άνθρωποι, «Σαν Έλληνες». Όσο η Ελλάδα θα διαθέτει αυτή την σπάνια ηθικά μαγιά και θα εξάγει στην ανθρωπότητα ατίμητα δώρα ήθους και πολιτισμού!

Προεξάρχοντες εκεί με την Διεύθυνση του Σχολείου και οι σεβαστοί μας ιεροί, που τα ευλόγησαν και τους ευχήθηκαν ο μεγάλος Θεός να είναι παραστάτης σε αυτά, τους γονείς και τους δασκάλους τους, οι οποίοι κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες πραγματώνουν το εκπαιδευτικό έργο τους. Μαζί τους ψάλαμε το «Σώσον κύριε τον λαό σου ….» και φώτισε ο αττικός ουρανός, από ένα σπάνιο χρώμα ηθικής ομορφιάς και αισιοδοξίας !

Καλή Χρονιά, λατρεμένα μας «Πρωτάκια» του Δημοτικού, αλλά και λοιποί μαθητές του 
Σχολείου, που με το σφρίγο σας, την ηθικά λάμψη και την λεβεντιά σας, μας στείλατε το πιο χαρμόσυνο μήνυμα για την πατρίδα μας.

Καλημέρα Ελλάδα, με τα έξοχα ηθικά παιδιά σου !!!

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 11-9-17

Δάφνινο στεφάνι στην απαράμιλλη Ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη

Δάφνινο στεφάνι στην απαράμιλλη Ελληνίδα
Λέλα Καραγιάννη

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πως θα μπορούσε να ξεφύγει απο την οικογενειακή ιστορική της μοίρας, που είχε με αγώνες αυτοθυσίας και ηρωϊσμού ποτίσει το δέντρο της ελευθερίας, η σύγχρονη Μπουμπουλίνα της αντίστασης κατά των γερμανών Λέλα Καραγιάννη; Υπόδειγμα ελληνίδας πατριώτη, εμπνευστικό παράδει-γμα αυτοθυσίας και ηρωϊσμού που αντίκρυσε με ελληνική λεβεντιά το εκτελεστικό απόσπασμα των σιδερόφραχτων ναζιστών, πρότυπο ευγενούς μητέρας που σε δίσεκτες ώρες της ιστορίας αναδέχθηκε βαρύ πατριωτικό φορτίο, αλλά δεν απεμπόλησε τον μητρικό της ρόλο, η απαράμιλλη ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη πρόσφερε την ζωή της για την ελευθερία της πατρίδας και κατέκτησε περίλαμπρη θέση στον πρόναο των ελληνίδων μαρτύρων του έθνους. Περιεβλημένη με την αχλή και την δόξα της ηρωϊδος του έθνους, επτά δεκαετίες απο την θυσιαστική της έξοδο απο την ζωή, αποτελεί ιδεώδες παράδειγμα ηθικής έξαρσης και ψυχικής ανάτασης, για να αντλήσουμε σήμερα την δύναμη και το κουράγιο να ξεπεράσουμε την πλατιά κοινωνική και πολιτισμική κρίση που μας μαστίζει σαν κοινωνία και «κάνοντας άλμα πιο γρήγορο απο την φθορά» στα λόγια του νομπελίστα ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη, να επανατροχιοδρομηθούμε στην ανάπτυξη και την ηθική ευημερία.

Η Λέλα Καραγιάννη, είχε πολυσχιδή συμμμετοχή στην αντίσταση κατά των ναζιστών κατακτητών και πρόσφερε πολυεπίπεδα στον αγώνα. Με κορυφαία πράξη της αντιστασικής της παρουσίας, την εκτέλεσή της απο το εκτελεστικό απόσπασμα, τα χαράματα της 8-ης Σεπτεμβρίου του 1944. Κατά τραγική ειρωνεία ένα μήνα πρίν την απελευθέρωση της Ελλαδος, απο τον γερμανικό ζυγό. Δεν πρόλαβε η μεγάλη ελληνίδα, να την στεφανώσει η πολυπόθητη Λευτεριά. Η θρυλική μπουμπουλίνα της κατοχής, δεν περιορίστηκε στην προσωπική της συμμετοχή στην αντίσταση, αλλά πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στρατηγικού χαρακτήρα στον αγώνα. Φυγάδευσε άγγλους στρατιωτικούς στο εξωτερικό, περιέθαλψε έλληνες φαντάρους που γύριζαν απο τον μέτωπο, έκρυβε επιμελώς σε σπίτια που είχε νοικιάσει για τον σκοπό αυτό έλληνες πατριώτες της αντίστασης, εξέδωσε πλαστά διαβατήρια σε πολλούς συμμάχους αξιωματικούς και οργάνωσε πρότυπο δίκτυο κατασκοπείας, που αποσπούσε με πολύ μεθοδικό τρόπο πολύτιμες πληροφορίες απο την γκεστάπο, την ιταλική διοίκηση και τις αρχές ασφαλείας της κατοχής, δρομολογώντας την εκτέλεση σαμποτάζ στις κομβικές γραμμές εφοδιασμού των κατακτητών, σε αποθήκες πυρομαχικών κ.α. Σημαντική ήταν όμως η αρωγή της Λέλας Καραγιάννη και πρός τις ανάρτικες ομάδες. Τις τροφοδοτούσε με άφθονο πολεμικό υλικό, το οποίο περιέρχονταν στα χέρια της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», που θα ιδρύσει όπως θα δούμε παρακάτω, αλλά και με μεγάλες ποσότητες φαρκακευτικού υλικού απο το οικογενειακό φαρμακείο του ανδρός της, ο οποίος πέρα απο την αρωματοποιΐα και το φαρμακείο, διατηρούσε συνάμα και μεγάλη φαρμακαποθήκη. Ξεχωριστή είναι εδώ όπως αποκαλύπτει ο μικρός ήρωας της αντίστασης γιός της Λέλας Καραγιάννη, Βύρων Καραγιάννης, η προσφορά του Ζήσιμου Παρρίδου.Ο λαμπρός αυτός πατριώτης και με υπόδειξη της Λέλας, στο πλάι της οποίας υπήρξε βασικό αντιστασιακό στέλεχος, δεν φοβήθηκε να καταταγεί εθελοντικά στο γερμανικό στρατό ως μάχιμος διερμηνέας του Τάγματος Χόλμαν, της Μεραρχίας Βραδεμβούργου, μέλημα της οποίας ήταν η δίωξη και εξόντωση των αντάρτικων ομάδων στην Στερεά Ελλάδα και αλλού. Ο ατρόμητος πατριώτης υποδυόμενος τον επικίνδυνο αυτό ρόλο, κατόρθωνε να αποσπά πολύτιμες πληροφορίες απο τους γερμανούς, για τις κινήσεις του ζωτικού για την έκβαση των αντιστασιακών δράσεων Τάγματος Χόλμαν, αφετέρου να τροφοδοτεί με πλήθος απο πυρομαχικά, πολεμοφόδια και άλλα αντίστοιχα χρειαζούμενα, την ομάδα της «Μπουμπουλίνας». Στην κυριολεξία η απαράμιλλη αυτή ελληνίδα είχε στήσει έναν μικρό στρατό, που κινούμενος με άκρα μυστικότητα κάτω απο την μύτη του κατακτητή, πρόσφερε υπερπολύτιμες υπηρεσίες στην αντίσταση.

Η Λέλα Καραγιάννη είδε το φως της ζωής στην Λίμνη της Ευβοίας το 1899. Ήταν κόρη του Αθανάσιου Μινόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Και ήρε την καταγωγή της εκ μητρογονίας, απο την θρυλική Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα του ΄21. Παντρεύτηκε στην Αθήνα, τον φαρμακοποιό Νικόλαο Καραγιάννη και απέκτησε μαζί του επτά παιδιά. Που μπολιασμένα και αυτά στο ιδεώδες της ελευθερίας, αγωνίστηκαν με ηθική ζέση και πατριωτικό ενθουσιασμό με κάθε πρόσφορο μέσο στην υπόθεση της ελευθερίας. Δεν είχαν την απαιτούμενη ηλικία για να στρατευτούν, ωστόσο αποφασισμένα παντί σθένει να συνδράμουν την προσπάθεια του αγώνα κατετάγησαν στις τάξεις του Ερυθρού Σταυρού, για να ανακουφίσουν τους πάσχοντες στρατιώτες και αντιστασιακούς μας και για να μεταφέρουν άπειρες φορές με κίνδυνο της ζωής τους κάτω απο τις μύτες των Γερμανών, σακίδια με πολεμοφόδια στους συνδέσμους της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» που θα ιδρύσει η απαράμιλλη μητέρας τους. Τα τέσσερα απο τα μεγαλύτερα αδέλφια κορίτσια και αγόρια της Λέλας Καραγιάννη, κατετάγησαν στον Ευθρό Σταυρό και μετά απο μια σύντομη εκπαίδευση, έγιναν τραυματιοφορείς και η αδελφή τους Ιωάννα, υπηρέτησε ως τραυματιοφορέας στους συρμούς, στην μεταφορά των τραυματιών απο το Μέτωπο.

Αναμφίβολα το πελώριο ηθικό φορτίο της συμμετοχής της οικογένειάς της στην εθνεγερσία του ΄21, σημάδεψε ανεξίτηλα τα κατοπινά βήματα της Λέλας Καραγιάννη και της σφυρηλάτησε ένα ακατάβλητο πατριωτικό αίσθημα. Με το που φθάνουν τα κατοχικά στρατεύματα στην Αθήνα, η απαράμιλλη Λέλα Καραγιάννη, συστήνει αντιστασιακή ομάδα. Πρώτα μέλη της οργάνωσης; Μα φυσικά η οικογένειά της, που δεν φείδεται κόπων και ηθικών δυνάμεων για να προσφέρει στην πατρίδα. Στρατεύονται στην προσπάθεια ο σύζυγός της Νικόλαος και τα παιδιά της Ιωάννα, Ηλέκτρα, Γιώργος, Βύρων, Νέλσων, Νεφέλη και Ελένη. Ορμητήριό τους ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το οικογενειακό φαρμακείο στην οδό Πατησίων, μέσα απο τα οποία οργανώνουν τις πρώτες αντιστασιακές τους πράξεις. Σταδιακά οργανώνουν δίκτυο περίθαλψης, απόκρυψης και φυγάδευσης στρατιωτών, που είχαν διαφύγει της αιχμαλωσίας, αλλά και 140 ακόμα συμμάχων που είχαν ανάγκη φυγάδευσης. Για το σκοπό αυτό η Λέλα θα νοικιάσει τρία σπίτια ακόμα, προκειμένου να μπορεί να κρύβει τους πατριώτες που είχαν ανάγκη. Λίγο αργότερα και καθώς το αντιστασιακό της δίκτυο επεκτείνεται, η μεγάλη ελληνίδα με κέντρο την Μονή του Αγίου Ιερόθεου στα Μέγαρα συστήνει την αντιστασιακή οργάνωση «Μπουμπουλίνα» με κύριο μέλημα την κατασκοπεία και την ένταξη σ΄αυτήν 140 πατριωτών ανδρών και γυναικών. Θα κατορθώσει μέσα απο την «Μπουμπουλίνα» και με άκρα μυστικότητα να αποσπά πληροφορίες απο το Γερμανικό αρχηγείο, το Ναυαρχείο, την ιταλική διοίκηση και τη μυστική αστυνομία. Αρωγοί σ΄ αυτή την προσπάθεια της Λέλας θα έλθουν το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής με το οποίο ήδη έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας, ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας Άγγελος Έβερτ, αλλά και αρκετοί Γερμανοί και Ιταλοί στρατιωτικοί αντιφασίστες που προφανώς, δεν ήταν διατεθειμένοι να υπηρετήσουν τα εγκλήματα των ναζί. Μέσω των πολυτίμων πληροφοριών που συλλέγει η οργάνωση, ανατινάσσεται το αεροδρόμιο του Τατοΐου, βυθίζονται πλοία και καίγονται πολλές αποθήκες πυρομαχικών του γερμανικού στρατού. Παράλληλα η μεγάλη ελληνίδα μεθοδεύει τις αποδράσεις αιχμαλώτων απο το ομώνυμο στρατόπεδο με άγγλους κρατούμενους, της Κοκκινιάς. Για τον σκοπό αυτό δεν φείδεται και της περιουσίας της προκειμένου να αγοράσει καΐκι που θα πραγματοπιοιεί την μεταγωγή των αιχμαλώτων στη Μέση Ανατολή. Καπετάνιος ο πατριώτης Ηλίας Χρυσίνης που μεταφέρει τους άγγλους στην Αίγυπτο. Ενώ κατά την επιστροφή στην Ελλάδα το καΐκι, φέρνει πολεμοφόδια και ασυρμάτους. Οι αποδράσεις θα διευρυνθούν – εδώ φαίνονται η οργανωτικότητα και οι στρατηγικές αρετές της μεγάλης ηρωίδος – και σύντομα θα επιστρατευτούν και άλλα δυο καΐκια με καπετάνιους τον κρητικό Μαμαλάκη και τον καπετάν Γιαννούλο. Στο πλευρό ακόμα της Λέλας με επιτελικούς ρόλους η Νίκη Χωμενίδου, ο υπολοχαγός Κουτρουμπέλης, ο φούρνιαρης της Κοκκινιάς Παπαβασιλείου και ο Ηλίας Σκηνίτης.

Ο Οκτώβριος του 1941 θα αποβεί σημαδιακός για την αντιστασιακή δράση της μεγάλης ελληνίδας, αφού θα συλληφθεί απο τις γερμανικές αρχές. Κρατείται για οκτώ ολόκληρους μήνες, αλλά τελικά απελευθερώνεται. Και η Λέλα Καραγιάννη παρότι έχει πάρει ένα πρώτο μήνυμα ότι είναι στοχοποιημένη απο τους γερμανούς, συνεχίζει απτόητη το πατριωτικό της έργο. Δεν αναστέλει τη δράση της, μήτε και ο φόβος των έκθετων παιδιών της στους γερμανούς, αφού στον υπερ πάντων αγώνα για την Ελλάδα, δεν θέτει τίποτα παραπάνω. Και πως άλλως θα μπορούσε να γίνει, αφού και αυτή η βιολογική της ιδιοσυστασία, είναι αξεδιάλυτα δεμένη με το ιερό ιδανικό της ελευθερίας. Στις φλέβες της τρέχει το αίμα της μεγάλης αγωνίστριας του ΄21 Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας και η απαράμμιλη Λέλα ακολουθεί πιστά το περίλαμπρο ηθικά οικογενειακό της πεπρωμένο.

Είναι πραγματικά ένα σπάνιο πρότυπο αυτοθυσίας και ηρωϊσμού και η ηθική λεβεντιά της Λέλας Καραγιάννη, που αψηφά τόσους κινδύνους για να συμβάλει με κάθε μέσο στην απελευθέρωση της πατρίδος, λειτουργεί παραινετικά και πρός άλλους έλληνες και ελληνίδες, που με ηθική δόνηση μπαίνουν στην υπόθεση του αγώνα. Απελευθερώνεται λοιπόν και συνεχίζει και πάλι την αντίσταση. Όμως η αλλεπάλληλη έκθεσή της σε πολλές κακουχίες και η πλημμελής φρονίδα του εαυτού της, στους ρυθμούς και τις ανά-γκες της αντιστασιακής δράσης, έχουν υποσκάψει την υγεία της. Έχει βιολογικά και ψυχολογικά εξουθενωθεί. Και οι γιατροί και συνεργάτες της στην ομάδα της «Μπουμπουλίνας» Μιχαήλ Σαρακηνός και Παύλος Βακατάτσης, της προτείνουν να νοσηλευτεί. Έτσι το 1944 εσάγεται εσπευσμένα στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Οι γερμανικές αρχές ωστόσο έχουν πιά και με την αρωγή καταδοτών, πληροφορηθεί διεξοδικά για την δράση της Λέλας Καραγιάνη και ετοιμάζονται να την συλλάβουν. Και παρότι η Λέλα ενημερώνεται μέσα απο τα Ες-Ες, ότι επίκειται η σύλληψή της και ενώ ακόμα προσφέρονται να την φυγαδεύσουν και να γλυτώσει την ζωή της, τόσο ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας Άγγελος Έβερτ, όσο και άτομα του οικογενειακού της περιβάλλοντος, η μεγάλη ελληνίδα, για να μην κλωνιστεί το ηθικό της αντιστασιακής της ομάδας, προτάσσει το συμφέρον της πατρίδας και μένει στο νοσοκομείο, περιοριζόμενη μόνο στο να ειδοιποιήσει τα παιδιά της για τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχουν. Στις 11 Ιουλίου του 1944 οι γερμανοί συλλαμβάνουν την μεγάλη ελληνίδα. Την οδηγούν στην οδό Μέρλιν στα «υπόγεια του μαρτυρίου» όπως αποκαλούνταν τότε η τρομερή για τις θηριωδίες της, τις εκτελέσεις και τα απάνθρωπα βασανιστήριά της, μυστική αστυνομία των Γερμανών Γκεστάπο και την υποβάλλουν σε διαρκή και ανελέτητα βασανιστήρια. Μα η μεγάλη ελληνίδα δεν λυγίζει. Έχει αποφασίσει να θυσιάσει την ζωή της, παρά να ομολογήσει και να οδηγήσει στο απόσπασμα όλα τα μέλη της αντιστασιακής της οργάνωσης. Οι γερμανοί τότε επιστρατεύουν και το πιο σκληρό και απάνθρωπο όπλο τους. Συλλαμβάνουν δύο απο τα αγόρια της μαρτυρικής αγωνίστριας και με την απειλή του περιστρόφου στο κεφάλι τους, την εκβιάζουν να ομολογήσει. Η Λέλα όμως με την μεγάλη ελληνική ψυχή της, δέχεται και την πιο σκληρή δοκιμασία για μια μάνα στην ζωή, να διακυβεύσει την ζωή των παιδιών της, προκειμένου να μην αποκαλύψει την ύπαρξη της οργάνωσης. Και η αντίδραση των γερμανών γίνεται πιο σκληρή, γεμάτη μίσος και λυσσαλέα, καθώς φαίνεται στον ορίζοντα ότι ο Χίτλερ χάνει τον πόλεμο. Τα νέα της κατάρρευσης των ναζιστικών στρατευμάτων σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, διαδίδονται σε όλη την υφήλιο αστραπιαία και οι Γερμανοί σε αυτές τις τελευταίες στιγμές της παντοδυνα-μίας τους, εκδικούνται αλύπητα τους αντιστασιακούς και τους σαμποτέρ, που έχουν συμβάλει ζωτικά στην ήττα τους. Σ΄αυτό το πλαίσιο τους τελευταίους μήνες πρίν χάσουν τον πόλεμο, διαπράττουν κάθε λογής έγκλημα και ωμότητα.

Τα ιστορικά χαράματα της 8-ης Σεπτεμβρίου 1944, η θρυλική ελληνίδα οδηγείται μαζί με εξήντα ακόμα γενναίους έλληνες και ελληνίδες στο Δαφνί. Οι Γερμανοί τους εκτελούν, ενώ αυτοί σύσσωμοι και αγέρωχοι στο θάνατο, με την απαράμιλλη λεβεντιά της φυλής μας, πράττουν την τελευταία αντιστασιακή τους πράξη. Ψάλλουν δυνατά τον Εθνικό Ύμνο, εμψυχώνοντας έως τέλους άλλους μελοθανάτους και παραδίδοντας την ιερή σκυτάλη του αγώνα της ελευθερίας, σε άλλους πατριώτες. Με την μαρτυρική της θυσία η αλησμόνητη ελληνίδα  Λέλα Καραγιάννη, είχε κλείσει τον μεγάλο κύκλο μιας μακράς και πολύπλαγκτης προσφοράς και θυσίας στην υπόθεση της ελευθερίας. Όπως της επέτασσε το πατριωτικό της καθήκον, όπως επέβαλλε η μαρτυρική οικογενειακή της μοίρα των Μπουμπουλαίων, που έχουν γράψει με το τιμημένο αίμα τους, χρυσές σελίδες ηρωϊσμού και αυτοθυσίας στο ιστορικό πάνθεον της πατρίδος. Το όνομα της Λέλας Καραγιάννη τόσο κατά την κατοχή, όσο και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, είχε γίνει συνώνυμο της ηθικής ελευθερίας, του πατριωτισμού, της ανιδιοτέλειας, του αγώνα και της πατριωτικής προσφοράς. Γιατί είχε κερδίσει με την φυσική της εκτέλεση, το ιερό κότινο της αθανασίας, της μάρτυρος του έθνους και τον περίσεπτο ηθικά τίτλο της εκτελεσθείσας πολύτεκνης μητέρας αντιστασια-κής. Η πολιτεία πέραν όσων τιμητικών εκδηλώσεων και αφιερωμάτων έχει κάνει για την αξέχαστη ελληνίδα της αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, έστησε τιμητικά την προτομή της, στην οδό Στουρνάρα. Και η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το «Χρυσούν Μετάλλιον».

Το ονομά της θα μείνει ανεξίτηλο ανά τους αιώνες σύμβολο ηρωϊσμού, για να διδάσκει τους λαούς «πως οι σκλάβοι γίνονται ελεύθεροι». Αλλά αξίζει να παραθέσουμε μερικές απο τις τελευταίες συγκλονιστικές στιγμές της απαράμιλλης ελληνίδας.  Καθώς ενοσηλεύετο στο  Νοσοκομείο του Ευρθρού Σταυρού η Λέλα Καραγιάννη και έχει ενημερωθεί απο άνθρωπό της στα Ες-Ες ότι επίκειται η σύλληψή της, πιέζεται έντονα απο τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ, να φυγαδευτεί και να σώσει τη ζωή της. Μα ακόμα πιο έντονη πίεση της ασκεί ο γαμπρός της Σπύρος, ο οποίος στέλνει και άνθρωπο στο νοσοκομείο για να την παραλάβει. Δεν υπαναχωρεί ομως απο το καθήκον, κάτι που θα υποσκάψει το κύ-ρος της οργάνωσης, ενώ θεωρεί ακόμα πως θυσιάζοντας η ίδια τον εαυτόν της, θα απαλλάξει τα παιδά της απο την δίωξη των γερμανών. Τους έχει άλλωστε πεί όπως θα αποκαλύψει αργότερα ο γιός της Βύρων Καραγιάννης, που νεαρό παιδί τότε μετέχει ενεργά και αυτό στο γίγνεσθαι της «Μπουμπουλίνας»,  «Αν ποτέ σας πιάσουν οι Γερμανοί να δείξετε γενναιότητα και να μην λυγίσετε, γιατί έτσι θα επιβαρύνετε περισσότερο τη θέση σας. Προσέξτε καλά, δεν ξέρετε τίποτα για το τι έκανα, έτσι μόνο θα γλυτώσετε και δεν θέλω να κλάψετε ή να πενθήσετε για μένα, μόνο να σκέπτεστε ότι, ότι κάναμε το κάναμε για την πατρίδα και αυτό θα σας ανακουφίζει» !!!Λόγια ήθικής έξαρσης και μεγαλείου, που μόνο μια ελληνίδα του αναστήματος της Λέλας Καραγιάννη, θα μπορούσε να εκστομίσει. Ενώ η ίδια η Λέλα αποκάλυπτε στα παιδιά της, την βαθιά πίστη της στο Θεό και την εδραία πεποίθησή της, πως με την δύναμή του θα σώζονταν τα βλαστάρια της απο τον θάνατο. Όμως καθώς συλλαμβάνουν οι Γερμανοί την Λέλα, συλλαμβάνουν και τα δυο απο τα αγόρια της που μετέχουν στην οργάνωση. Αφού ο διοικητής της Γκεστάτπο Μπέκε, διαπιστώσει την ακαμψία της Λέλας στα οδυνηρά βασανιστήρια, δίνει έντολή να του φέρουν μπροστά της τα συλληφθέντα αγόρια της Βύρωνα και Νέλσωνα.  Η Λέλα με το που βλέπει τα παδιά της, και αντιλαμβανόμενη ότι ο Μπέκε θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την μητρική αδυναμία και στοργή για τα παιδιά της, τους γνέθει με αυστηρό ύφος, για να τους πείσει να φανούν γενναίοι. Και απευθυνόμενη στον Βύρωνα θα του πεί μόνο μια λέξη επιτακτικά «πρόσεχε». Όμως στο πρόσωπο του Νέλσωνα η Λέλα δεν βλέπει το παίδί της, αλλά ένα βαριά βασανισμένο παιδί, με τα πόδια του καμμένα, το πουκάμισό του ματωμένο και τα χέρια του μισοπαράλυτα. Πάραυτα η μεγάλη ελληνίδα θα σφίξει τα δόντια και θα ανθέξει το μαρτύριο, αντικρύζοντας το βλαστάρι της κακοποιημένο και δεν θα βγάλει με πατριωτική αξιοπρέπεια, ούτε μια κραυγή πόνου. Και αυτή ακόμα η αγέρωχη ηθικά στάσης της θα πείσει τον γερμανό διοιηκητή Μπέκε, ότι δεν θα μπορέσει εύκολα να της αποσπάσει την ομολογία. Αυτός εξοργισμένος θα πιάσει τα δυο παιδιά και θα τους κολλήσει το πρόσωπο στον τοίχο. Κατόπιν θα βγάλει το περίστροφό του, θα το βάλει στο κεφάλι του Νέλσωνα, θα γυρίσει πρός την Λέλα και κοιτάζοντας το ρολόι του με ύφος αποφασισμένο να εκτελέσει την απειλή του, θα διατάξει τον διερμηνέα να της πει «Λέλα Καραγιάννη πρόεσεξε καλά, σου δίνω δυο λεπτά προθεσμία, για να μου απαντήσεις σ΄αυτά που σ΄ ρωτώ, διαφορετικά θα εκτελέσω, τώρα εδώ μπροστά σου, ένα-ένα τα παιδιά σου, αρχίζοντας απο αυτόν εδώ. Λέγε, γιατί θα πιέσω την σκανδάλη, που έχεις τον πομπό σου, ποιός τον χειρίζεται, με ποιούς συνεργάζεσαι, ποιές είναι οι πηγές απο τις οποίες παίρνεις τις πληροφορίες για τις κινήσεις μας, ποιοί είναι οι συνεργάτες σου, που βρίσκεται ο καπετάνιος Χρυσίνης με το καΐκι του». Ο Μπέκε καθώς έτρεχαν βασανιστικά τα δευτερόλεπτα έδειχνε να χάνει με την άκαμπτη στάση της αγωνίστριας την υπομονή του και πίεσε με δύναμη το περίστροφό του στο κεφάλι του Νέλσωνα, σπρώχνοντάς το πρός τα κάτω, κάνοντας σαφές ότι ήταν αποφασισμένος να εκτελέσει την απειλή του. Τότε η Λέλα Καραγιάννη με ήρεμη και περήφανη φωνή του λέει «Τα παιδιά μου εγώ τα γέννησα, δικά μου είναι, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι πρωτίστως ανήκουν στην πατρίδα μας. Πρόσεξε καλά σου λέω ότι αυτά δεν ξέρουν τίποτα και άδικα θα τα σκοτώσεις». Είναι συγκλονιστική αυτή η συμπεριφορά της Λέλας ως μητέρας, που αποφασίζει να ρισκάρει την ίδια την ζωή των παιδιών της, για να αποτρέψει τον κίνδυνο, αυτά υποκινούμενα απο το φίλτρο της μητρικής αγάπης, να «σπάσουν» και να ομολογήσουν. Τελικά ο Μπέκε θα πειστεί ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν για την οργάνωση. Θα τραβήξει το πιστόλι του απο το κεφάλι του Νέλσωνα, θα το βάλει στην πέτσινη θήκη του και οργισμένος θα πεί στην Λέλα Καραγιάννη «Τα παιδιά σου τα χρειάζομαι πρός το παρόν και μόλις τελειώσω μ΄αυτά, υπόσχομαι να τα στείλω στο εκτελεστικό απόσπασμα, να μην αμφιβάλεις για αυτό». Και ακόμα πιο συγκλονιστικές είναι οι στιγμές που ακολουθούν μέχρι την εκτέλεση της μεγάλης ελληνίδας, όπως τις είδαν, με πόνο, οδύνη και τα αθώα παιδικά τους μάτια, τα δυο αγαπημένα της αγόρια που συνκρατούνταν και αυτά στο ίδιο στρατόπεδο. Το βράδυ της 7-ης Σεπτεμβρίου διεθόδη ακαριαία στο στρατόπεδο που κρατούνταν οι αντιστασιακοί, ότι κατέφθασαν οι κλούβες του εκτελεστικού απσπάσματος. Οι στιγμές για τα δυο νεαρά αγόρια ήταν κάτι παραπάνω απο συγκλονιστικές, καθώς αναμετρούνταν με την αιωνιότητα ...

Ο Βύρωνας και ο Νέλσων σκαρφάλωσαν στα μικρά παράθυρα του υπογείου που κρατούνταν και είδαν τις κλούβες σταματημένες στο κτίριο Νο 15. Έβγαζαν απο το κτίριο άνδρες κρατουμένους και τους παρέτασσαν σε σειρά. Είδαν επίσης απο το κτίριο Νο 14 που φυλάσσονταν σε αυστηρή απομόνωση γυναίκες, να βγάζουν γυναίκες και να τις παρατάσσουν επίσης σε σειρά. Τότε ο Νέλσων συγκλονισμένος φώναξε στον αδελφό του «Βύρων παίρνουν και την μαμά». Ο Βύρων έστρεψε το βλέμα του στη σειρά των γυναικών ψυχικά διαλυμμένος και κοιτώντας διερευνητικά διαπίστωσε πως πρώτη στην σειρά ήταν η μητέρα του, η μεγάλη ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη. Στην ομάδα των πρός εκτέλεση ανδρών θα διακρίνει ακόμα πολλούς απο τους συνεργάτες της μητέρας του στην οργάνωση. Τον ταγματάρχη Σούλη, τον Γιαννάκη Χούπη, τον Ιωάννη Ριζόπουλο και άλλους. Και στην ομάδα των μελοθάνατων γυναικών εκτός απο την μητέρα του και πολλές άλλες συνεργάτιδές της, γεγονός που υποδήλωνε πως η οργάνωση είχε αποκαλυφθεί. Κοντά στην Λέλα Καραγιάννη στην ομάδα των ανδρών ευρίσκονταν ο Γεώργιος Ριζόπουλος. Ξαφνικά όπως συγλονιστικά περιγράφει ο λαμπρός για την συμβολή του και αυτός στην υπόθεση της λευτεριάς, νεαρός Βύρων Καραγιάννης, ο Γεώργιος Ριζόπουλος μετακινήθηκε απο την θέση του στην ομάδα των ανδρών και καθώς έφτασε στην θέση του πρώτου, μετακινήθηκε πρός την ομάδα των γυναικών και πλησίασε την Λέλα. Γονάτισε μπροστά της και της φίλησε το χέρι. Ο Γεώργιος Ριζόπουλος, δεν είχε ανθέξει τα βασανιστήρια και «σπάζοντας» είχε αποκαλύψει την οργάνωση !!! Ζητούσε έτσι ευλαβικά και με σπαραγμό ψυχής συγγνώμη απο την μεγάλη ελληνίδα της αντίστασης, η οποία με ανθρώπινη κατανόηση έσκυψε το κεφάλι της συγκαταβατικά πρός τα κάτω. Κατόπιν τους επιβίβασαν στις κλούβες και τους οδήγησαν για το Δαφνί όπου και θα γίνονταν η εκτέλεση. Καθώς το απόσπασμα χάνονταν στον ορίζοντα, η ψυχή των παιδιών σχίζονταν στην κυριολεξία στα δύο. Ο Νέλσων και ο Βύρων είχαν μείνει στήλες άλατος και κοίταζαν αποσβολομένοι τις κλούβες του θανάτου. Ήξεραν πως δεν θα ξανάβλεπαν την αγαπημένη τους μητέρα, που συνειδητά είχε επιλέξει να θυσιάσει την ζωή της, στο ιδανικό της ελευθερίας. Και καθώς τα λεπτά δραματικά περνού-σαν, ο Βύρων είδε στο στρατόπεδο, τον στρατοπεδάρχη Ραφαήλ Παρίση, να πλησιάζει πρός το κτίριό τους. Τον ρώτησε γεμάτος αγωνία που τους πηγαίνουν. Και ο αξιωματικός με ευαισθησία για να μην τραυματίσει τις παιδικές ψυχές του απάντησε «Μην ανησυχείς Βύρωνα τους πάνε για ομήρους στα τραίνα και όταν φτάσουν στα σύνορα θα τους αφήσουν ελεύθερους, για να τους αντικαταστήσουν με ομήρους Γιουγκοσλάβους». Ο νεαρός Βύρωνας, κατάβαθα απο ένστικτο γνώριζε ότι δεν θα ξανάβλεπε την λατρεμένη του μητέρα. Ωστόσο η ενυπάρχουσα πάντα ελπίδα σωτηρίας σε κάθε άνθρωπο, του έδινε μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας για αποτροπή της εκτέλεσης...

Σε λίγο το καμιόνι του θανάτου έφτασε στο σημείο της εκτέλεσης στο Δαφνί. Μέσα απο τους ξερούς κροταλισμούς των ναζιστικών πολυβόλων η μεγάλη ελληνίδα και μαζί της εξήντα ακόμα ακατάβλητοι πατριώτες, έπεφταν νεκροί, περνώντας στην αιωνιότητα και στο πάνθεον των μαρτύρων της ελληνικής ιστορίας. Αλλά και κάνοντας μια τελευταία πράξη αντίστασης.Ψάλλοντας με την θέρμη της οικουμενικής ελληνικής ψυχής τον Εθνικό Ύμνο !!! Η απαράμιλλη ελληνίδα της αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, μετά απο μία πολύμορφη προσφορά στην υπόθεση του αγώνα, στα βήματα της ηρωϊκής προγόνου της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, είχε φύγει απο την ζωή.

Στεφανωμένη με την πορφυρή αλουργίδα της ήρωος του έθνους, που θα της χαρίσει την ηθική αθανασία, στην μακραίωνη ιστορική πορεία του λαού μας. Τη γεμάτη απο τα λαμπρά ηθικά μας καταπιστεύματα που γονιμοποίησαν τον παγκόσμιο πολιτισμό, αλλά και διάστικτη συνάμα απο το αίμα των ηρωϊκών μαρτύρων μας. Όλοι οι Έλληνες με κάθε ευκαιρία μέσα απο τα μύχια της ψυχής μας, απευθύνουμε ένα πελώριο ευχαριστώ στην μεγάλη Ελληνίδα, που με την μαρτυρική της θυσία μας δίδαξε «πως οι σκλάβοι γίνονται λεύτεροι».

Και ίσως όλοι μας να αποδίδουμε τον προσήκοντα φόρο τιμής μέσα απο τους οιστρηλατημένους στίχους του Μίμη Τραϊφόρου, επενδυμένους με την πατριωτική μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ και την επική φωνή της Μεγάλης μας τραγουδίστριας της νίκης Σοφίας Βέμπο :

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε

Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες της Ηλείας και σε περιοδικά κοινωνικού στοχασμού.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Γεωργία Βασιλειάδου

Γεωργία Βασιλειάδου

Η «ωραία άσχημη» του ελληνικού κινηματογράφου !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


«Και που λές κυρά Επιστήμη μου, τα ΄μαθε όλη η γειτονιά τα μαντάτα της μικρής» !!!, αφηγείτο με σκέρτσο και μπρίο, η αξέχαστη κουτσομπόλα του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας Γεωργία Βασιλειάδου και το κοινό σπαρταρούσε απο τα γέλια, γνωρίζοντας βεβαίως, ότι «όλη η γειτονιά», ήταν η ίδια η αξέχαστη εθνική μας κουτσομπόλα, που ξεκινούσε να σπείρει την ενημέρωση σε αυτή. Η αυθορμησία της, το πηγαίο καλλιτεχνικό της τάλαντο, ο μοναδικός για τους ρόλους που υποδύετο σωματότυπός της, αλλά και η πλατιά γνώση του ελληνικού ήθους ζωής, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί στο πρώτο μισό του 20-ου αιώνα, καθιστούσαν την Γεωργία Βασιλειάδου, μια απο τις καλύτερες κωμικούς μας.


Η «ωραία άσχημη» όπως ευφυώς αποκλήθηκε απο τους κριτικούς του θεάτρου και του κινηματογράφου μας, είδε το φως της ζωής στην Αθήνα το 1897 στο ταπεινό περιβάλλον  μιας φτωχής εργατικής οικογένειας. Η ανέχεια και οι οικονομικές δυσχέρειες της οικογένειάς της, την εξανάγκασαν απο τα χλωρά της νειάτα να ριχτεί στην βιοπάλη. Έτσι δεν ακολούθησε δόκιμες θεατρικές σπουδές και στηρίχτηκε σην μακρά καλλιτεχνική της διαδρομή, στο ορμέμφυτο τάλαντο και την εμπειρία της. Η Γεωργία Αθανασίου λοιπόν, όπως ήταν το φυσικό της όνομα, θα ριχτεί στην βιοπάλη και θα αναζητήσει το μεροκάματο σαν πωλήτρια σε εμπορικά καταστήματα. Πρόβα τζενεράλε στο σανίδι θα κάνει το 1918. Ενώ το 1923 θα ακολουθήσει σπουδές στην Γεννάδειο Σχολή. Τα πρώτα της θεατρικά βήματα θα τα κάνει στην όπερα και σταδιακά θα μπεί στο κλασικό θέατρο, συμμετέχοντας στα πιο προβεβλημένα θεατρικά σχήματα της εποχής, όπως του Δημήτρη Μυράτ, της Κυβέλης, της Μαρίκας Κοτοπούλη κ.α. Με την πάροδο του χρόνου το καλλιτεχνικό τάλαντο της Γεωργίας Βασιλειάδου στην κωμωδία θα απογειωθεί και θα αναγνωριστεί απο την κριτική, σαν το μεγάλο αστέρι της ελληνικής κωμωδίας. Περισσότερο απο όλα όμως, θα είναι το ζεστό χειροκρότημα του κοινού, που θα αποτελέσει για την Αθηναία κωμικό, τον ευγενέστερο κότινο καλλιτεχνικής αριστείας.

Πάραυτα θα έλθουν και κάποια κόπωση και κορεσμός, για την μεγάλη μας «ωραία άσχημη», έτσι στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ΄30, η Γεωργία Βασιλειάδου αποφασίζει να αποσυρθεί απο το καλλιτεχνικό μας προσκήνιο. Όμως το 1939 ο σπουδαίος θεατρικός μας συγγραφέας Αλέκος Σακελλάριος, την συμπεριλαμβάνει στην μουσική του κωμωδία «Κορίτσια της παντρειάς», που θα κάνει στην κυριολεξία θραύση και έτσι ένας δεύτερος καλλιτεχνικός κύκλος, ξεκινά για την αγαπημένη μας κωμικό. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν η Γεωργία Βασιλειάδου και μέχρι την δεκαετία του ΄60, αναγορεύεται και πάλι σε κορυφαία φυσιογνωμία του κωμικού θεάτρου και κινηματογράφου μας. Παράλληλα όμως με τις σπουδαίες της επιτυχίες στο θέατρο, εξαίρετη και πλατιά, είναι η παρουσία της Γ. Βασιλειάδου στον κινηματογράφο μας, που θα την καταστήσει στο γνωστό ρόλο της κουτσομπόλας, λαϊκό ίνδαλμα. Την πρωτόλεια εμφάνισή της θα κάνει στην μεγάλη οθόνη το 1930, στην ταινία «Όνειρο του γλυπτού». Και θα διανύσει μια πελώρια κινηματογραφική διαδρομή, με αποκορύφωμα τις συμμετοχές της στις ταινίες του χρυσού ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών του ΄50 και του ΄60, που θα αποτελέσουν σημείο αναφροράς στην ελληνική κωμωδία. Μνημονεύουμε παρακάτω μερικές χαρακτηριστικές κωμωδίες στις οποίες πρωταγωνίστησε η Γεωργία Βασιλειάδου. Ήτοι : «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Η θεία απο το Σικάγο», (1957), «Το στραβόξυλο» (1952), «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Η κυρά μας η μαμή» (1958) κ.α. Η Γεωργία Βασιλειάδου, αυτή η απαράμιλλη «ωραία άσχημη» στο φάσμα της κωμωδίας, διήνυσε μια μακρά καλλιτεχνική διαδρομή για πολλές δεκαετίες και σφράγισε με το καλλιτεχνικό της ήθος, τα θεατρικά και κινηματογραφικά μας δρώμενα. Πλήρης δόξης και ημερών αφήκε την τελευταία της πνοή στις 12 Φεβρουαρίου του 1980, με την αγάπη του κοινού να την κατευοδώνει για πάντα. Ήταν πανέμορφη ηθικά, αυτή η σπάνια και μοναδική εθνική μας «ωραία άσχημη»...

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Οδυνηρό ξύπνημα …

Οδυνηρό ξύπνημα …

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μια νέα κοσμογονία είναι πρό των πυλών για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ειδικότερα και αφότου λάβουν χώρα οι γερμανικές εκλογές, η γερμανική κυβέρνηση έχει αποφασίσει και με τις δικές της πρωτίστως διορθωτικές παρεμβάσεις, να υλοποιήσει τις προτάσεις της Γαλλίας για μια νέα ΟΝΕ και ένα ευρώ πιο «φιλευρωπαϊκό». Την ίδια περίοδο η γηραιά ήπειρος θα αποκτήσει το δικό της πια ΔΝΤ, αφού ο ESM θα μεταλλαχθεί σε έναν EMF, με διασωστικό χαρακτήρα στις αποκλίνουσες οικονομίες. Όλα τούτα φαντάζουν πολύ ευχάριστα, αλλά ας μην βιαζόμαστε για πανηγυρισμούς, έπονται και άλλα. Τα δυσάρεστα !

Το Βερολίνο για να υιοθετήσει τις γαλλικές θέσεις για την ΟΝΕ, αξιώνει σκληρά ανταλλάγματα. Και δη να ακολουθήσει η Γαλλία στο φάσμα των μεταρρυθμίσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών γερμανικά πρότυπα, που φαντάζουν αντεργατικά. Και προς επίρρωση των πάνω θέσεων βλέπουμε τον γάλλο πρόεδρο Μακρόν, να προβαίνει σε ριζικές μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά και να ανατρέπει κεκτημένα δεκαετιών, που θεωρητικά δεν θα άλλαζαν ποτέ στην «κοινωνική» Γαλλία.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η Ελλάδα θα διαδραματίσει τον ρόλο «στου κασίδα τo κεφάλι», μέσω του οποίου θα ελεγχθούν πρακτικά οι νέοι μηχανισμοί επιτήρησης. Και οι Ευρωπαίοι ελεγκτές θα είναι υπερ του δέοντος αυστηροί. Θα γίνουν βασιλικότεροι του βασιλέως, για να πείσουν την Γερμανία και τις αγορές, ότι πραγματικά γίνεται ουσιαστικός έλεγχος και δεν θα επαναληφθούν οι χαριστικές συμπεριφορές των ευρωπαϊκών οργανισμών του παρελθόντος, οπου εδίδετο άφεση αμαρτιών, στις ελλοίπουσες οικονομίες. Ιδιαιτέρως δε στο θέμα των διαρθρωτικών αλλαγών, οι ελεγκτές θα είναι αμείλικτοι και δεν θα δεχθούν επουδενί λόγω, αποκλείσεις από τα τρέχοντα προγράμματα δημοσιονομικής σταθερότητας.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση σπεύδει να γιορτάσει την έξοδο από τα μνημόνια, τον προσεχή Αύγουστο. Φεύ όμως, θα βγούμε από τα μνημόνια, αλλά έπεται ο νέος ασφυκτικός έλεγχος στα πλαίσια αναθεώρησης της ΟΝΕ. Συνεπώς ο εξονυχιστικός έλεγχός μας δεν τελειώνει τον προσεχή Αύγουστο, αφού αυτομάτως μπαίνουμε στο νέο ασφυκτικό κοντρόλ για τις χώρες της ΟΝΕ και ιδίως την «αμαρτάνουσα» Ελλάδα ! Όποιοι έτσι ορέγονται όργια ρουσφετιών, παροχές και απόκλιση από τα συμπεφωνημένα μέτρα της δημοσιονομικής μας προσαρμο-γής, πλανώνται πλάνην οικτρά !!! Δεν θα μας χαριστούν αυτή την φορά οι Ευρωπαίοι, αν δεν αλλάξουμε μυαλό.

Δεν πρέπει έτσι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, να ξαναρχίσει το φθηνό- παλαιοκομματικό «βγήκαμε από τα μνημόνια». Τον ερχόμενο Αύγουστο, θα μας περιμένουν με άγρυπνο και αυστηρό μάτι, οι αγορές για να αποφανθούν αν μπορούν να μας ξαναδανείσουν,  οι ευρωπαίοι επόπτες, αλλά και όσοι επενδυτές προβληματίζονται για να επενδύουν στην Ελλάδα. Η χώρα πρέπει έμπρακτα να έχει αποδείξει μέχρι τότε, την δημοσιονομική πειθαρχία της, αλλά και την ευελιξία της στις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές.

Αλλά διαφαίνεται ο κομματικός ενθουσιασμός της κυβέρνησης, να πανηγυρίσει πρόωρα και φοβούμαστε ότι ο Αλέξης Τσίπρας τον επερχόμενο Αύγουστο, θα αντιμετωπίσει ένα οδυνηρό ξύπνημα. Εκτός και αν στρίψει δια του αρραβώνος - εκλογές !!! και παραχωρήσει στον Κυριάκο, την δεινή θέση της παραλαβής της «καυτής πατάτας». Αλλά ο τελευταίος φαίνεται καλά προετοιμασμένος, για πάν ενδεχόμενον …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος (Μέρος Τριακοστό Πρώτο)

Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος  (Μέρος Τριακοστό Πρώτο) 

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ωστόσο ποια ήταν η κεντρική αλλαγή  μιας τέτοιας κατεύθυνσης των πολιτικών μας πραγμάτων; Προφανώς η επιλογή ή όχι της βασιλείας. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος όμως έκρινε πως ήταν άκαιρη μια τέτοια αλλαγή  που τελικά περισσότερο θα έβλαπτε τον τόπο, παρά θα τον ωφελούσε. Απο την μια ήθελε την ενεργό συμμετοχή του βασιλιά Γεωργίου στην πλατιά μεταρυθμιστική προσπάθεια που οραματίζονταν, ο οποίος με την σύνεση την μετριοπάθεια και τον πλούτο των γνώσεών του πολλά θα είχε να προσφέρει και απο την άλλη γνώριζε ότι ο βασιλεύς απολάμβανε της αγάπης και της εμπιστοσύνης μιας σημαντικής μερίδας του ελληνικού λαού. Επομένως μια εσπευσμένη εκθρόνισή του, θα προξενούσε διχασμό στον ελληνικό λαό, παρά ωφέλεια. Στο αίτημα λοιπόν για Συντακτική Βουλή ο Βενιζέλος αντέτεινε «Αναθεωρητική». Ήταν τόσο βαθιά άλλωστε η πίστη του σ΄αυτή την εκδοχή των πραγμάτων που οι ιστορικοί της εποχής καταγράφουν το εξής γεγονός. Σε μια μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση στις 5 Σεπτεμβρίου του 1910 στην Πλατεία Συντάγματος ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέπτυξε διάλογο απο του βήματος με το λαό. Το πλήθος με πάθος παραληρούσε «συντακτική συνέλευση», ο Βενιζέλος αντέτεινε «αναθεωρητική». Αλλά το σύνθημα για Συντακτική Συνέλευση επαναλαμβάνονταν νοερά και με ηθική δόνηση. Τότε ο Κρήτης πολιτικός με βροντερή και επιβλητικά φωνή έσχισε τον αέρα «αναθεωρητική». Το πλήθος ακαριαία σιώπησε σαν στις εντολές ενός μεγάλου που το είχε σαγηνεύσει. Εκείνη την ιστορική στιγμή είχε γεννηθεί ένας μεγάλος και λαοπρόβλητος ηγέτης. Που θα αποτύπωνε αδρά τα βήματά του στον ιστορικό ορίζοντα του ελληνικού λαού, αλλάζοντας δραματικά τη μοίρα και τις τύχες του. Στις εκλογές του Νοεμβρίου που ακολούθησαν το 1910 οι παλιοί πολιτικοί είχαν ελάχιστη παρουσία. Έβλεπαν την εκπληκτική άνοδο του Βενιζέλου και την δημοφιλία του που σαν νόσος κολούσε στην  ψυχή του λαού και θεωρούσαν ότι δεν υφίστατο λόγος να ξαναγίνουν εκλογές. 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σ΄αυτή την εκλογική αναμέτρηση ηγήθηκε κόμματος. Απο τους τριακόσιους εξήντα δυο βουλευτές οι τριακόσιοι επτά ήταν νέοι. Και ουδείς εκ των παλαιών πολιτικών ηγετών συμμετείχε στην καινούρια Βουλή. Χαρακτηριστικό είναι ακόμα το γεγονός ότι απο τα μέλη της σχηματισθείσας κυβέρνησης κανένα δεν είχε εμπρειρία στην ανάληψη υπουργικού χαρτοφυλακίου. Ήταν ακόμα τέτοια η ζέση και η φλόγα για να σηκωθεί ο τόπος και να προχωρήσει μπροστά, ώστε με την εμπνευσμένη και ενορατική καθοδήγηση του Βενιζέλου και την πολιτική αρωγή του βασιλέως Γεωργίου, συντελέστηκαν ραγδαίες αλλαγές για την ανασυγκρότηση της χώρας, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στα μείζονα εξωτερικά θέματα. Όμως τον Ιανουάριο του 1911 άρχισε και η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, η οποία αποπερατώθηκε τον Ιούνιο του 1911. Στις 2 Ιουνίου 1911 το αναθεωρημένο Σύνταγμα δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Παράλληλα ξεκίνησε και το ευρύ μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της πρώτης διακυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου που στην κυριολεξία άλλαξε ριζικά τη μορφή και τις δομές της χώρας. Έτσι ψηφίστηκαν αρχικά οι νόμοι που έθεταν τέρμα στις χαίνουσες πληγές της τότε ελληνικής κοινωνίας, όπως η ζωοκλοπή, η αισχροκέρδεια, η τοκογλυφία κ.α. συναφείς παθογένειες.  Παράλληλα ξεκίνησε ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για τον αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας. Μέχρι σήμερα είχαμε δεί ότι είχαν δημιουργηθεί τετρακόσιοι πενήντα Δήμοι και Κοινότητες επι Βαυαροκρατίας. Η αυτοδιοικητική αυτή λοιπόν δομή είχε διαβρωθεί και είχε μεταλλαχθεί σε ένα προβληματικό και αντιδημοκρατικό σύστημα εν είδει φέουδων, το οποίο ενέμοντο κάποιοι λίγοι εκλεχτοί της τοπικής αριστοκρατίας και που παράλληλα αντιστρατεύονταν την προσπάθεια της κεντρικής κυβέρνησης να λειτουργήσει και να προωθήσει δημοκρατικές και ευεργετικές για το λαό αλλαγές. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατήργησε αυτό το σαθρό σύστημα αυτοδιοίκησης και στη θέση του ιδρύθηκαν χιλιάδες νέοι δήμοι και κοινότητες. Μια ακόμα ζωτική αλλαγή ήταν ο εξορθολογισμός του φορολογικού συστήματος πρός μια κοινωνικά δικαιότερη κατεύθυνση, που στην κυριολεξία απομυζούσε το γλοίσχρο εισόδημα του πενόμενου λαού. Ελήφθη επίσης μέριμνα για την τους φτωχούς και αδύναμους ακτήμονες με την δωρεάν διανομή γαιών στη Θεσσαλία, ενώ ρηξικέλευθες αλλαγές έγιναν στο φάσμα της δικαιοσύνης, για να κατοχυρωθεί η ανεξαρτησία της και επομένως η δικαιότερη απονομή της. Τέλος επετεύχθη η πολυπόθητη και απο το λαό ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων, που παρέπαιαν υπο το βάρος του στυγνού κομματισμού και της οικονομικής εγκατάλειψης της πολιτείας. Όλα τούτα τα λαμπρά επιτεύγματα οδήγησαν και πάλι την Ελλάδα στη λεωφόρο της προόδου και της ευημερίας και ξανάδωσαν στον τόπο πολιτική ηρεμία και σταθερότητα που τόσο του είχε λείψει. Στην φωτογραφία ο Ελευθέριος Βενιζέλος γύρω στα 1910, όπου και με την εμμονή του για τον αναθεωρητικό χαρακτήρα της Συνέλευσης, εδραιώθηκε στα μάτια του λαού, σαν ένας μεγάλος πολιτικός ηγέτης, που θα εξέτρεπε με την πολιτική του μεγαλουργία, τον ιστορικό μας ρούν. Συνεχίζεται …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr