Kαι εγεννήθη η τορπίλη

Kαι εγεννήθη η τορπίλη

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πάντα για τον άνθρωπο ενώ δύσκολη υπήρξε η ευρηματικότητά του σε τεχνικά επιτεύγμάτα που θα προστάτευαν την ζωή του, αστείρευτη υπήρξε η ευφυΐα του για την ανακάλυψη φονικών όπλων που θα συντελούσαν στην καταστροφή και τον όλεθρο. Έτσι φαίνεται πώς το ΄θελε η ιστορία, που χλευάζεται διαρκώς την αμετροέπεια του ανθρώπου και τον τιμωρεί για τις ηθικές του εκτροπές. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε και η τορπίλη, ένα εκπληκτικό όπλο στην εποχή του, αλλά και σήμερα που άλλαξε άρδην τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Πως έχουν όμως τα πράγματα για την δημιουργία της;  Ενώ η αυστροουγγρική αυτοκρατορία πασχίζει να προασπίσει τις δαλματικές ακτές ( σημερινή Κροατία) από τις επιδρομές των Ιταλών, το Μάιο του 1864 ένας αξιωματικός του αυστροουγγρικού ναυτικού επ ονόματι Τζιοβάννι Ινάτσιο Λούπις κατασκευάζει στην πρωτογενή του μορφή ένα νέο όπλο – κωνικής μορφής γεμάτο εκρηκτικά που μπορούσε με δυο καλώδια να κατευθύνεται μέσα στη θάλασσα – με το οποίο προσδοκά να δώσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο ναυτικό της πατρίδας του. Ο Λούπις γεμάτος ενθουσιασμό για το επίτευγμά του απευθύνεται στον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ και αναμένει την θετική του απάντηση, προκειμένου να προωθήσουν το όπλο. Εις μάτην όμως, η απάντηση του αυτοκράτορα είναι αρνητική. Ο Λούπις όμως δεν απογοητεύεται διότι πιστεύει ακράδαντα στην δύναμη της εφεύρεσής του. Απευθύνεται έτσι στον ιδιωτικό τομέα που μάλλον όπως έχει δείξει η ζωή, πάντοτε θέλγεται με την πρωτοπορία. Συστήνει έτσι έναν συνεταιρισμό με έναν ακόμα αξιωματικό του ναυτικού επ ονόματι  Τζιοβάννι ντε Τσιότα, τον άγγλο μηχανικό Ρόμπερτ Γουάιτχεντ και τον έναν τεχνίτη τον Άνιμπαλ Πλόεχ. Στόχος τους είναι να δουλέψουν από κοινού για την εξέλιξη του όπλου μέχρις του σημείου που θα είναι εμπορεύσιμο στα αμυντικά συστήματα των κρατών, αλλά βεβαίως και η από κοινού απολαβή των κερδών που θα απέφερε η επιτυχία του εγχειρήματός τους. Πιάνουν έτσι δουλειά σε ένα παλιό μηχανουργείο και αρχίζουν τις πειραματικές τους εφαρμογές. Την αρχική του τορπίλη ο Λούπις την είχε ονομάσει «υπερασπιστή των ακτών». Οι εργάτες του όμως εύρισκαν το όνομα αυτό αδόκιμο και μακροσκελές. Για τούτο της έδωσαν το όνομα «τορμπίντο», που έμελλε να αποτελέσει τη βάση του σημερινού ονόματος της τορπίλης. Στις πρώτες τους προσπάθειες τώρα οι συνεταιριστές, είχαν προχωρήσει λίγο την τορπίλη που ακολουθούσε μεν την επιθυμητή διαδρομή μέσα στη θάλασσα, αλλά που όμως δεν είχε ευστάθεια, αφού τα δυνατά θαλάσσια ρεύματα την παρέσυραν και επομένως αχρήστευαν την πολεμική της αξία. Μετά από έξι χρόνια όμως σκληρής δουλειάς ο Λούπις και ο ντε Τσιότα είχαν προσεγγίσει ικανοποιητικά αποτελέσματα του όπλου. Η νέα τορπίλη ήταν τριάμισι μέτρα και μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα υποβρυχίως πέντε κόμβων, χωρίς να παρεκκλίνει πιά της πορείας της από την επίδραση των θαλασσίων ρευμάτων.

Η ομάδα μετά την πρώτη παρουσίαση των αποτελεσμάτων της εκλήθη τώρα για διαπραγματεύσεις με τον αυτοκράτορα. Όμως κατά ένα παράδοξο τρόπο δεν εδόθη από τους αξιωματικούς του αυστροουγγρικού θρόνου, η πρέπουσα βαρύτητα στο νέο όπλο που υπόσχονταν να αλλάξει τις οπλικές ισορροπίες στο πεδίο της θάλασσας. Έτσι αφέθηκε ζωτικός χώρος στον Λούπις και την ομάδα του παράλληλα με τις συζητήσεις τους με τον θρόνο, να συζητούν και με άλλους παράγοντες οπλικών συστημάτων της εποχής, για το νέο όπλο. Αρχικά οι δημιουργοί της τορπίλης ζητούσαν από τον Φραγκίσκο Ιωσήφ δυο εκατομμύρια φιορίνια για να κατασκευάσουν μέσα στο διάστημα έξι μηνών εκατό τορπίλες και να εφοδιάσουν παράλληλα πέντε πλοία με τους αναγκαίους πυροσωλήνες εκτόξευσης. Το ποσό θεωρήθηκε υπέρογκο για την εποχή και ο αυτοκράτορας αρνήθηκε. Η ομάδα έκανε ρελάνς στην προσφορά της και αυτή τη φορά μάλιστα για να διευκολύνει σε ρευστότητα την κυβέρνηση έκανε προσφορά να πληρωθεί σε είδος. Ζήτησε δηλαδή ως αντάλλαγμα  100.000 κορμούς δρυός από το κρατικό δάσος Μπρούντ. Και αυτή όμως η προσφορά του Λούπις απορρίφθηκε. Θα ακολουθήσει και νέα προσφορά από την ομάδα με αξίωση τώρα 25.000 κορμών δένδρων. Όμως οι 25.000 κορμοί εξετιμούντο από την κυβέρνηση σε 850.000 φιορίνια, οπότε απερρίφθη και αυτή η πρόταση. Τελικά ο θρόνος θα προτείνει 200.000 φιορίνια στους εφευρέτες, κάτι το οποίο θα αποδεχτούν, με την παράλληλη δυνατότητά τους όμως να μην παραχωρήσουν την αποκλειστικότητα στο αυστροουγγρικό ναυτικό. Και εδώ είναι που έκανε ο θρόνος θανάσιμο λάθος. Γιατί ένα νέο όπλο όσο και σπουδαίο να είναι, από την στιγμή που θα το αποκτήσει και ο εχθρός σου, παύει να αποτελεί ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Ο Γουάιτχεντ άδραξε την ευκαιρία παρουσίασε τα σχέδια της τορπίλης κάν-οντας επίδειξη στο λιμάνι  Σίρνες στην αγγλική κυβέρνηση  και έτσι σε όχι μεγάλο χρονικό διάστημα και άλλες χώρες είχαν αποκτήσει την τορπίλη. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι  Αυστρία την είχε αποκτήσει το 1870, η Αγγλία το 1871, και η Ιταλία που ήταν και ο άμεσος εχθρός στις Δαλματικές ακτές των Αυστροούγγρων το 1873. Το 1873 θα την αποκτήσει και η Γερμανία, ενώ από το 1880 θα διαθέτει τορπίλες και το ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Η παραπάνω διάδοση όμως του σπουδαίου αυτού όπλου, θα αποδυναμώσει σιγά σιγά την ανταγωνιστική του ισχύ και εφεξής οι έρευνες θα στραφούν στην ανακάλυψη του αντιδότου του, δηλαδή των γνωστών μας αντιτορπιλικών. Όσο για τους κατασκευαστές της τορπίλης θα αποκομίσουν τεράστια κέρδη, αλλά και δόξα. Ο άγγλος Γουάιτχεντ θα δημιουργήσει δικό του εργοστάσιο τορπιλών θησαυρίζοντας, ενώ ο Λούπις μαζί με τα μυθώδη ποσά που του επέ-φερε η εφεύρεσή του, θα εξασφαλίσει με την άδεια του Φραγκίσκου Ιωσήφ και τον αριστοκρατικό τίτλο του Φόν. Έτσι επέτασσαν τα κελεύσματα της ιστορίας για τη γέννηση του φονικού όπλου της τορπίλης… Βιβλιογραφία   Santi Cornaja «Τορπίλη» Περιοδικό  «Ιστορία» τχ. 171. Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί και σε περιοδικά και εφημερίδες.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι υποψήφιος Βουλευτής της «Ένωσης Κεντρώων» στην Α΄Αθηνών.
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Share this

Related Posts

Previous
Next Post »